جنبه های غنایی سیمای زن در ادبیات مکتب خانه ای در دورۀ قاجار

یکی از حلقه های آموزش در ایران  مکتب خانه است. متون مکتب خانه ای، خود، گونه ای خاص از ادبیات است که «ادبیات مکتب خانه» نامیده می شود و شامل قصه های عامیانه ای است که بر مبنای ادبیات شفاهی بوده، بعدها به صورت مکتوب در آمده و در مکتب خانه ها به آموزش داده می شد. مسئلۀ اصلی در این پژوهش که به روش مطالعۀ کتابخانه ای و بر اساس رویکرد توصیفی- تحلیلی صورت گرفته، بررسی نحوۀ شکل گیری، تکوین و بیان جنبه های غنایی سیمای زن در ادبیات مکتب خانه ای در دورۀ قاجار می باشد. یافته های پژوهش نشان می دهد که پر بسامدترین جنبۀ غنایی سیمای زن ستایش زیبایی های جسمانی اوست. عشق نیز اصلی ترین درون مایۀ  غنایی می باشد. توبه، مرثیه سرایی، تفاخر، عشوه گری، شادخواری و نفرین از جنبه هایی هستند که با بسامد کم تر، سیمای غنایی زن را تشکیل می دهند.

lyrical aspects of women's image in the literature of theschool in qajar period

one of the circles of education in iran is school. school texts are a special type of literature called school literature and include folk tales based on oral literature,later written down and taught in schools. became. the main issue in this research,which was carried out by the method of library study and based on the descriptiveanalyticalapproach, is to investigate the way of formation, development andexpression of the lyrical aspects of the female image in the literature of a school inthe qajar period. the findings of the research show that the most frequent lyricalaspect of a woman's face is the praise of her physical beauty. love is also the mainlyrical theme. repentance, mourning, boasting, flirting, joyousness, and cursing aresome of the aspects that make up the lyrical image of a woman with less frequency.