>
Fa   |   Ar   |   En
   روش تعیین بهای شرط  
   
نویسنده سیمایی صراف حسن ,معتمدی جواد
منبع آموزه هاي فقه مدني - 1394 - دوره : 0 - شماره : 11 - صفحه:117 -136
چکیده    ضمانت اجرای شرط ضمن عقد به طور سنتی، الزام مشروط علیه و سپس حق فسخ عقد است. محدودیت در این ضمانت اجرا هم موجب تزلزل رابطه قراردادی میان طرفین عقد می‌شود و هم مخالف مقتضای عدالت است. مطالبه بهای شرط، ضمانت اجرای عادلانه‌ای است که این کاستی را جبران می‌نماید. بر اساس نظریه «مطالبه بهای شرط»، مشروط له پس از تخلف مشروط علیه و ممکن نبودن اجبار وی، حق دارد بها و قیمت شرط را از او مطالبه نماید. نظریه فوق مبتنی بر تقابل شرط و عوض، عمومیت ارش، اصول لزوم قراردادها و قاعده لاضرر است. قاعده عدالت و عرف هم موید این ضمانت اجراست. در تعیین خسارت قراردادی به طور کلی و بهای شرط به طور خاص، دو روش را می‌توان اعمال نمود؛ روش عینی و روش ذهنی. در روش عینی که نمود نظم‌گرایی در تعیین بهای شرط می‌باشد، شیوه‌های معینی برای جبران خسارت توسط قانون‌گذار یا مفسر قانون توصیه می‌شود. اما در روش ذهنی، تعیین خسارت بر اساس ارزیابی دادرس از خسارت واردشده بر متضرر و به هدف جبران کامل خسارت صورت می‌پذیرد. در نحوه تعیین بهای شرط، با توجه به مبنای منتخب، روش عینی ترجیح دارد. هرچند در مواردی همچون تعیین بهای شرط نتیجه و شرط صفتِ غیر مالی دیدگاه ذهنی اولویت می‌یابد.
کلیدواژه بهای شرط ,شرط ضمن عقد ,ضمانت اجرا ,تعیین خسارت ,روش عینی ,روش ذهنی
آدرس دانشگاه شهید بهشتی, استادیار دانشگاه شهید بهشتی, ایران, دانشگاه قم, دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشگاه قم, ایران
 
 

Copyright 2015
Islamic World Science Citation Center
All Rights Reserved