نابرابری سلامت گروه های آسیب پذیر جامعه و تاثیر سیاست های دولت بر کاهش آن

در مقاله حاضر نابرابری سلامت در بین گروه‏های آسیب‏پذیر جامعه و همچنین سیاست‏هایی که به منظور کاهش این نابرابری از سوی دولت اتخاذ می‏ شود مورد بررسی قرار گرفته است. این پژوهش به دنبال پاسخ ‏گویی به این سوال است که سیاست‏های پوشش همگانی سلامت در شکل ‌دهی به تخصیص منابع به‌ویژه به گروه‌ های آسیب‌پذیر مانند زنان، کودکان و اقشار محروم تا چه اندازه بر اجرای سیاست عدالت سلامت استوار بوده‏اند؟ فرضیه تحیقی بر این گزاره استوار است که عوامل جامعه‏ شناختی و سیاسی تخصیص منابع برای تحول سلامت در ایران بیشتر مبتنی بر نابرابری های موجود در مراقبت های بهداشتی و مطالبه عدالت اجتماعی در این زمینه بوده است. یافته‏ ها حاکی از این واقعیت است که توجه به گروههای آسیب‏پذیر از همان آغاز در دستور کار سیاست‏های کلان جمهوری اسلامی در حوزه سلامت و درمان بوده و همواره باعث شده است که تصمیم ‏گیران منابعی برای رفع این نابرابری ها اختصاص دهند و تمرکز خود را بیشتر بر این جمعیت ‏های آسیب‏پذیر جامعه قرار دهند. نتیجه تحقیق نشان می ‏دهد که علی‏ رغم کاهش نابرابری‏ ها، همچنان حوزه سلامت به پایه‏ریزی و گسترش محورهای اساسی جهت استقرار عدالت اجتماعی در زمینه سلامت نیازمند می‏ باشد که از آن جمله بیمه سلامت همگانی و چرخش از پوشش بیمه‏ای کارفرما محور به پوشش بیمه‏ای دولت محور؛ مراقبت های سلامت فرامکان از جمله پزشکی از راه دور و سلامت دیجیتال و در پایان تغییر پارادایم از حجم ارائه خدمات سلامت به ارزش ارائه خدمات سلامت می ‏باشد. این مقاله به روش کیفی از نوع توصیفی تحلیلی است و داده‏ها از طریق فیش برداری از منابع کتابخانه‏ای و تحلیل اسناد جمع‏آوری شده است.

health inequality of vulnerable groups of society and the effect of government policies on its reduction

this article examines health inequality among vulnerable groups in society and the policies adopted by the government to reduce this inequality. the research aims to answer the question of how universal health coverage policies have influenced the allocation of resources، particularly to vulnerable groups such as women، children، and marginalized populations، in terms of implementing health equity policies. the hypothesis of this study is based on the premise that sociological and political factors in the allocation of resources for health transformation in iran are primarily influenced by existing inequalities in healthcare and the demand for social justice in this area. findings indicate that attention to vulnerable groups has consistently been a priority in the macro health policies of the islamic republic from the beginning، leading decision makers to allocate resources to address these inequalities and focus on these vulnerable populations. the research concludes that despite some reductions in inequalities، the health sector still requires the establishment and expansion of key elements for implementing social justice، including universal health insurance، shifting from employer based to government based insurance coverage، remote healthcare، such as telemedicine and digital health، and a paradigm shift from the volume of healthcare services to the value of healthcare services. this article employs a qualitative، descriptive analytical method، with data collected through literature reviews and document analysis.