تحلیلِ نظری تحولات پایگاه اجتماعی دولت در تشکیل نظام جمهوری اسلامی ایران

در این پژوهش بطور برجسته با دو مفهوم مواجه خواهیم بود؛ طبقه حاکم و پایگاه اجتماعی .از دیدگاه «موسکا» طبقه حاکم نیز شامل دو گروه است. در بالاترین لایه، نخبگان حاکم اند که تعداد اندکی دارند و گروه دوم، که شمار بیشتری از مردم را شامل می شوند، توانایی و پتانسیل بالقوه رهبری را دارند. ثبات سیاسی یک جامعه به سطح اخلاقیات، هوش و فعالیت نخبگان بالقوه بستگی دارد. انقلاب اسلامی در بدو تاسیس با ایجاد ائتلاف میان دو طبقه متوسط سنتی روحانیت و بازار و متوسط جدید (روشن فکران و تکنوکراتها)، اتوریته سیاسی شان را بر ساختار مستقر تحمیل کرده، اما از دل این بلوک، ائتلاف های جدیدی شکل گرفته یا صورت بندی های اجتماعی دیگری مفصل بندی شده اند. پرسش تحقیق این خواهد بود که سیر جابه جایی پایگاه اجتماعی دولت در دهه نخست آن بر اساس چه فرایندی بوده است؟ مفروض تحقیق نیز عبارت است از: پایگاه های اجتماعی حامیان دولت از مبارزه تا نهاد، در گذر زمان، تغییرات محسوس و بنیادین داشته اند. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی خواهد بود.

theoretical analysis of the developments of the social base of the government in the formation of the islamic republic of iran from the beginning until now

in this research, we will face two concepts; the ruling class (here as the state) and the social base (as the enslaved and ruled class) mosca consider society to consist of two ruling and sub-ruling groups. the ruling class also consists of two groups. the upper echelons are the ruling elite, which is small in number, and the second group, which includes a larger number of people, has the potential to lead. the political stability of a society depends on the level of morality, intelligence and activity of potential elites. according to mosca, change in the ruling elite occurs when new sources of well-being, a practical interest in the growth of new knowledge and ideas develop, or an old religion collapses or a new one emerges.