تحلیلی بر وضعیت توسعه‌یافتگی شهرستان‌های استان فارس

روند تحولات اجتماعی‌، اقتصادی و فرهنگی در دهه‌های اخیر و گوناگونی بستر جغرافیایی، به شکل‌ گیری نوعی خاص از نظام فضایی استقرارگاه‌های انسانی در پهنه ی سرزمینی منجر شده است. در این راستا عدم تعادل فضایی در ارایه خدمات و تسهیلات مولد و زیربنایی و همچنین عدم هماهنگی بین رشد و توسعه نواحی و مناطق مختلف موجب برهم خوردن نظم فضایی سکونتگاه‌ها از یک‌سو و رشد شتابان و بی‌رویه‌ی بعضی از شهرهای درجه اول گردیده است. هدف اصلی این تحقیق، تحلیل روند توسعه‌یافتگی شهرستان‌های استان فارس در بازه‌ی زمانی1380 تا 1390 ‌و بررسی نابرابری‌های فضایی توسعه در این مناطق می‌باشد. این پژوهش با به‌کارگیری تکنیک‌های آماری تاکسونومی عددی، ضریب ویلیامسون و رگرسیون چند متغیره، سطح توسعه‌یافتگی شهرستان‌های استان را با 6 شاخص اصلی و 52 زیرشاخص مورد بررسی قرار داده است. نتایج نشان می‌دهد که: در طول دوره‌ی آماری، از تعداد شهرستان‌های توسعه یافته کاسته شده و بر تعداد شهرستان‌های محروم افزوده شده است. دلیل اصلی اختلاف توسعه‌یافتگی در شهرستان‌های استان، ناشی از عدم توزیع عادلانه خدمات، زیرساختها و شاخص‌های مرتبط با بخش های کشاورزی و آموزشی- بهداشتی می‌باشد.