|
|
تعیین مغایرتهای اجزای الگوی مهارتهای ارتباطی پزشک و بیمار کالگری–کمبریج با نگرش بیماران ایرانی
|
|
|
|
|
نویسنده
|
لباف علی ,نجات سحرناز ,ساسانپور پگاه ,بصیری کمال ,کریمی علویجه احسان
|
منبع
|
طب انتظامي - 1399 - دوره : 10 - شماره : 1 - صفحه:39 -46
|
چکیده
|
اهداف: عدم روابط مناسب بین بیمار و کارکنان درمان میتواند موجب بروز درگیری لفظی و فیزیکی و درنتیجه دخالت نیروی انتظامی و شکایت و مشکلات قانونی متعاقب آن شود. آموزش مهارتهای ارتباطی با بیماران به دانشجویان پزشکی در ایران با استفاده از الگوی مشاهدهای کالگری -کمبریج انجام میشود. با توجه به تفاوتهای اجتماعی، فرهنگی و باورهای افراد جامعه در بیماران ایرانی، مطالعه حاضر باهدف تعیین مغایرتهای اجزای این مدل با نگرش بیماران جامعه ایرانی طراحی و انجام شد.مواد و روشها: این مطالعه مقطعی در سال 1395 در بیمارستان امام خمینیشهر تهران انجام شد. جامعه آماری شامل بیماران هوشیار بستری در بخش اورژانس بودند. پرسشنامه محقق ساخته برای ارزیابی نگرش بیماران نسبت به اجزای مهارتهای ارتباطی بر اساس مدل کالگری کمبریج استفاده شد. این پرسشنامه حاوی 33 سوال در مورد اجزای مختلف مهارتهای ارتباطی بود و پایایی و روایی آن پیش از استفاده در این مطالعه تائید گردید.یافتهها: درمجموع 100 بیمار با میانگین سنی 16/7 ±43/1 سال در مطالعه شرکت کردند که 51 درصد مرد بودند. نگرش بیماران با دستورالعمل موردنظر در برخی موارد مغایرت داشت. در بین بیماران ساکن روستا موافقت بیشتری با دست دادن با پزشک وجود داشت (0/01=p)؛ مردان بیشتر موافق بودند که با نام خطاب شوند (03/0=p) ولی زنان بیشتر تمایل داشتند که با عبارت خانم بدون ذکر نام یا نام خانوادگی خطاب شوند (0/04=p)؛ 68 درصد بیماران تمایل داشتند که در حین ویزیت در مقابل پزشک بنشینند؛ فقط 31 درصد پاسخدهندگان اجازه گرفتن پزشک قبل از معاینه را لازم دیدند؛ فقط 31 درصد بیماران موافق بودند که پزشک به بیمار غیرهمجنس خود نگاه کند. در سایر آیتمها تفاوت معنیداری ثبت نشد.نتیجهگیری: نگرش بیماران شرکتکننده در مطالعه حاضر با دستورالعمل موردنظر در برخی موارد مغایرت دارد و لذا بهتر است که مدل مورداستفاده فعلی جهت آموزش مهارتهای ارتباطی کالگری -کمبریج برای ارتباط پزشک و بیمار در قسمتهایی با توجه به فرهنگ جامعه ایرانی بازنگری شود.
|
کلیدواژه
|
آموزش، ارتباط پزشک-بیمار، ایران، فرهنگ، نگرش
|
آدرس
|
دانشگاه علوم پزشکی تهران, مرکز تحقیقات فوریتهای پیش بیمارستانی و بیمارستانی, دپارتمان طب اورژانس, ایران, دانشگاه علوم پزشکی تهران, دانشکده بهداشت، مرکز تحقیقات بهره برداری از دانش سلامت, گروه اپیدمیولوژی و آمار زیستی, ایران, دانشگاه علوم پزشکی تهران, دپارتمان طب اورژانس, ایران, دانشگاه علوم پزشکی تهران, مرکز تحقیقات فوریتهای پیش بیمارستانی و بیمارستانی, دپارتمان طب اورژانس, ایران, دانشگاه علوم پزشکی تهران, مرکز تحقیقات فوریتهای پیش بیمارستانی و بیمارستانی, دپارتمان طب اورژانس, ایران
|
پست الکترونیکی
|
e-karimi@sina.tums.ac.ir
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Determining the contradictions of components of Calgary-Cambridge physician-patient communication skills with the attitude of Iranian patients
|
|
|
Authors
|
Labaf Ali ,Sabet Saharnaz ,Sasanpour Pegah ,Basiri Kamal ,Karimi Alavijeh Ehsan
|
Abstract
|
Aims: The absence of an appropriate relationship between the patient and the medical staff can lead to verbal and physical arguments and, therefore, lead to intervention from the police and filing a complaint and consequent legal problems. In Iran, patient communication skills are taught to medical students based on the CalgaryCambridge observational model. As the Iranian society has social, cultural, and belief differences, the present study was designed and performed with the aim of determining the contradictions of the components of this model with the attitude of Iranian patients. Materials and methods: The present crosssectional study was performed in Imam Khomeini Hospital, Tehran, Iran, in 2016. The sample consisted of conscious patients admitted to the emergency department. A researchermade questionnaire was used to evaluate patients rsquo; attitudes towards communication skills components based on the CalgaryCambridge model. The questionnaire consisted of 33 questions regarding various communication skills components, and its reliability and validity were confirmed before being used in this study.Results: Overall, 100 patients with the mean age of 43.1 ± 16.7 years participated in the study, 51% of whom were male. The attitude of patients was contradictory to the guideline in some cases. There was more agreement with shaking hands with the physician among those residing in villages (p = 0.01); men more frequently agreed with being called by their name (p = 0.03), but women preferred to be called ldquo;madam rdquo; without a name or family name (p = 0.04); 68% of the patients preferred to sit across the physician during the visit; only 31% of the patients believed that the physician should ask for permission before the examination; only 31% of the patients agreed that a physician could look at a patient from the opposite sex. In other items, no significant difference was observed.Conclusion: The attitude of patients participating in the present study was contradictory to the mentioned guideline in some cases. Therefore, it would be better to revise the present model of teaching CalgaryCambridge communication skills for the physicianpatient relationship in some categories according to the culture of the Iranian society.
|
Keywords
|
Education ,Physician-Patient Relations ,Iran ,Culture ,Attitude
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|