کارکرد ادبیات در برنامه گفتگو محور تلویزیونی؛ با تمرکز بر مقایسه تطبیقی برنامه ماه عسل و برنامه اُپرا شو

رسانه‌ها از زمان ظهور نشریات، به عنوان یکی از ابزارهای اثرگذار در شکل‌دهی افکار عمومی شناخته شده‌اند. با توجه به نقش محوری زبان در ساخت برنامه‌های تلویزیونی، این پژوهش به مطالعه اهمیت ادبیات در ساخت و اجرای این برنامه‌ها می‌پردازد. بنابراین با تکیه بر عنصر زبان، برنامه‌ها را نشانه‏شناختی تلقی کرده و با مقایسه تطبیقی برنامه های«ماه عسل» و «اپرا شو»، کارکرد ادبیات در این برنامه‌ها مطالعه شد. روش پژوهش مورد استفاده در این تحقیق، تحلیل نشانه شناختی است و با توجه به یافته‌های بدست آمده می‌توان ادعا کرد: هر دو برنامه واجد دو محور جانشینی و همنشینی هستند، طولانی بودن «ماه عسل» باعث می‏شود تا عناصر جدیدی در محور جانشینی شکل بگیرد. در حالی‌که در «اُپراشو» به علت ضرباهنگ بالاتر برنامه، کمتر با شکل‏گیری عناصر جدید روبرو هستیم. در تاویل هرمنوتیکی، با توجه به نشانه‏شناسی پیرس، هر دو برنامه نه تنها عناصر نشانه‏شناختی را در خود دارند، بلکه مولفه‏های غیرِ زبانی (فیلمبرداری، صحنه‏پردازی، موسیقی و غیره) را هم شامل می‌شوند. بر اساس این نشانه‌ها در برنامه «ماه عسل» داستان و در «اُپراشو» موضوع دارای اهمیت بیشتری است. بررسی تطبیقی دو برنامه «ماه عسل» و «اُپرا شو» نشان می‌دهد که هر دو برنامه از ادبیات در سطوح مختلف زبانی، محتوایی و ساختاری استفاده می‌کنند. با این حال، نحوه استفاده از ادبیات در این دو برنامه متفاوت است.

the function of literature in talk shows: a comparative study of “oprah show” and “mah-e asal”

since the advent of periodicals, media have been recognized as one of the most influential tools in shaping public opinion. considering the pivotal role of language in the construction of television programs, this research investigates the importance of literature in the production and execution of these programs. therefore, relying on the element of language, the programs are considered semiotic, and the function of literature in these programs was studied by comparing the two talk shows mah eshgh and oprah show.the research method used in this study is semiotic analysis. based on the findings, it can be claimed that both programs have two axes of syntagmatic and paradigmatic. the length of mah eshgh allows new elements to be formed in the syntagmatic axis. while in oprah show, due to the higher tempo of the program, we are less faced with the formation of new elements. in hermeneutical interpretation, according to peirce's semiotics, both programs not only have semiotic elements but also non-linguistic components (filming, scenography, music, etc.). based on these signs, the story is more important in the mah eshgh program and the topic in the oprah show.