|
|
مقایسة صفات و خویشکاریهای سروش در شاهنامه با متون مزدیسنی
|
|
|
|
|
نویسنده
|
حیدری حسین ,قاسمپور محدثه
|
منبع
|
كهن نامه ادب پارسي - 1393 - دوره : 5 - شماره : 2 - صفحه:125 -144
|
چکیده
|
سروش یکی از مهمترین ایزدان اوستایی است که در گاهان، اوستای نو، و متون پهلوی خویشکاریهای مختلفی داشته و در ادبیات ایران پس از اسلام نیز نام و نقش او بر جای مانده است. فردوسی (د 411 یا ۴۱۶ ق)، حماسهسرای چیرهدست و بیبدیل ایران، در شاهنامه، در مقام گزارش باورهای دینی ایرانیان باستان، اوصاف و کارکردهایی را به سروش نسبت داده است. این مقاله، پس از بررسی تطبیقی ویژگیهای سروش در گاهان، اوستای نو، و متون پهلوی، اوصافی همچون نگهبانی، دینیاری، افسونگری، پیامرسانی از سوی اهورامزدا، نجاتبخشی، و خویشکاری پس از مرگ را با گزارش حکیم توس در نامة باستان مقایسه میکند و به این نتیجه میرسد که گزارش شاهنامه با متون مزدایی همسویی اندکی دارد و فردوسی خودآگاه یا ناخودآگاه تحت تاثیر باورهای ادیان ابراهیمی در باب ملائک، بهویژه جبرئیل، است و سروشِ او ترکیبی است از اوصاف دو سنّت ایرانی و سامی.
|
کلیدواژه
|
اوستا ,جبرئیل ,سروش ,شاهنامه ,فردوسی ,متون پهلوی
|
آدرس
|
دانشگاه کاشان, استادیار گروه ادیان دانشگاه کاشان, ایران, دانشگاه کاشان, کارشناس ارشد ادیان، دانشگاه کاشان, ایران
|
پست الکترونیکی
|
mqasempur@gmail.com
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Authors
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|