فرهنگنویسی فارسی در هند جنوبی (دکن)
|
|
|
|
|
نویسنده
|
رادفر ابوالقاسم
|
منبع
|
كهن نامه ادب پارسي - 1392 - دوره : 4 - شماره : 4 - صفحه:57 -70
|
چکیده
|
پیوند دیرینۀ ایران و شبه قارّۀ هندوپاکستان به زمانهای دور میرسد. اسناد و مدارکی از دورۀ هخامنشی در دست است و تصاویر غارهای اجانتا در جنوب هند حکایت از ارتباط ایران و هند در دورۀ ساسانی دارد. با نفوذ و گسترش اسلام در ایران در دوران حکومت سلطان محمود غزنوی و لشکرکشیهای او به هند، اسلام به همراه زبان فارسی و تصوّف وارد آن سرزمین پهناور شد و به مرور ایّام با تشکیل حکومتهایی از مسلمانان و بعضاً ایرانیزبان فارسی در شبه قارّۀ هند گسترش یافت، تا جایی که زبان فارسی در حدود چند قرن زبان دین و سیاست و فرهنگ و ادب و هنر گردید. به دنبال عمیق شدن ریشههای زبان فارسی در سرزمین هند و فهم معارف اسلامی و متون ادبی و حیات اجتماعی دانستن زبان فارسی در سرزمین هند یک نیاز حیاتی شد تا جایی که بساط درس و یادگیری و تالیف کتابهای دستور زبان فارسی و تدوین فرهنگهای مختلف فارسی از مهّمترین کارها به شمار میآمد. از این رو نوشتن فرهنگهای لغت در سراسر شبه قارّه بهویژه در حیدرآباد و بعضی ایالات دیگر رونق گرفت چون فراگیری زبان بیشتر معلول دو امر است: 1. دانستن لغات و 2. آگاهی از دستور زبان ـ در این دو مسئله است که میبینیم هند در تالیف این دو موضوع حدّاکثر آثار را حدّاقل تا سال 1965 میلادی دارد. تالیف فرهنگهای اساسی و بعضاً متفاوت در دکن گویای این مسئلۀ مهّم است.
|
کلیدواژه
|
زبان فارسی ,فرهنگ و فرهنگنویسی ,گسترش زبان ,جنوب هند (دکن)
|
آدرس
|
دانشگاه آزاد اسلامی واحد جیرفت, هیئت علمی دانشگاه آزادواحد جیرفت, ایران
|
پست الکترونیکی
|
agradfar@yahoo.com
|
|
|
|
|