نقش القاگری هم‌خوان ‌ها در نمود جنسیت در شهرآشوب‌های فارسی (مطالعۀ موردی: مهستی گنجوی و امیرخسرو دهلوی)

زبان در تولید و طبقه ‌بندی عوامل هویتی و فرهنگی نظیر جنسیت نقش مهمی ایفا می‌کند. شهرآشوب، در ادب ایرانی، ماهیتی مردانه دارد؛ زیرا نیازمند مراودات انسانی - اجتماعی آزادانه‌ای است که عرف اجتماعی آن را برای زنان نمی‌پسندیده است؛ بنابراین این پیش‌داوری در مورد شهرآشوب وجود دارد که زبان جنسیت‌زده و مردانه داشته باشد. ورود مهستی‌گنجوی در این عرصه و ابداع شهرآشوب‌های صنفی در قالب رباعی، واکنش‌های انتقادی متفاوتی با خود به همراه داشت که در یک نقطه‌نظر، یعنی مردانه بودن زبان شهرآشوب‌های مهستی به اشتراک می‌رسند. مسالۀ اصلی تحقیق حاضر، ثبوت وجود زبان جنسیتی زنانه در شهرآشوب‌های مهستی گنجوی بوده است. برای اثبات این مساله، از نظریۀ القاگری‌ موریس گرامون در مقایسۀ انواع هم‌خوان‌های تکرارشونده و نوع القاگری آن در شهر‌آشوب‌های امیرخسرو دهلوی و مهستی گنجوی استفاده شد. در این پژوهش، متغیّر جنسیت، مبتنی بر دیدگاه عرفی و کلیشه‌های فرهنگی در موضوعیت نقش‌های مردانه و زنانه سنجیده شده است و این نتایج به دست آمد: نوع القاگری هم‌خوان‌ها در همۀ گروه‌ها (انسدادی، خیشومی، روان، سایشی و دمشی و نیم‌خوان ی) در شهرآشوب‌های مهستی و امیرخسرو دهلوی، به‌گونه‌ای معنادار از هم تمایز داشته و کاملا در جهت مخالف یکدیگر قرار دارد. القاگری انواع هم‌خوان‌ها در شعر دهلوی متمایل به سمت سرعت ادا، سطحی بودن عواطف، خشونت و تیزی و برندگی اصوات و کلمات است. دهلوی از موضع قدرت، با صراحت کامل، فرادستانه و تحقیرآمیز با مخاطب/معشوق شهرآشوب‌هایش مخاطبه می‌کند. ویژگی این القاگری‌ها با جنسیت شاعر و آزادی فرهنگی و اجتماعی و برون‌گرایی عرفی او انطباق کامل یافته است. برعکس، القاگری هم‌خوان‌ها در شهرآشوب‌های مهستی مبیّن درون‌گرایی، محافظه‌کاری و احتیاط شاعر است و از هر جهت گرایش به سمت نرمی، ملاطفت و نوازش‌گری دارد که این مفاهیم نیز با جنسیت مهستی در تطابق است. بنابراین می‌توان ادعا نمود که زبان شعری شهرآشوب‌های مهستی، برخلاف تصور عمومی، درصد بالایی از زنانگی را داراست.

the inducing role of consonants in the expression ofgender in the persian city of riots (case study: mehsti ganjavi and amir khosro dehlavi)

language plays an important role in the production and classification of identity and cultural factors such as gender. chaos in iranian culture and literature has a masculinenature; because it requires free human-social interactions that the social custom does notlike for women; therefore, there is this prejudice about the city of chaos that it has agendered and masculine language. the main issue of the present research was to provethe existence of women's language in the city of mehsti ganjavi riots. to prove thisissue, maurice grammon's theory of induction was used in comparing the types ofrepeated consonants and its type of induction in the cities of amir khosro dehlavi andmehsti ganjavi and these results were obtained: induction of consonants in all groups(ansadadi, khishumi, ravan, saishi and demshi) and nimkhwan j) in mehsti's riotsand amir khosro dehlavi's are significantly different from each other. the introductionof all kinds of consonances in dehlavi's poetry tends towards the speed of speech, thesuperficiality of emotions, violence and sharpness, and the triumph of sounds andwords. dehlavi addresses the audience/lover of his city of chaos from a position ofpower, frank, overbearing and humiliating. on the contrary, the introduction of consonants in the chaos of mehsti shows the introversion, conservatism and caution ofthe poet and the tendency towards softness, gentleness and caressing. therefore, it canbe concluded that the poetic language of mehsti riots, contrary to popular opinion, has a high percentage of femininity.