واکاوی خود واقعی و خود آرمانی در اشعار سهراب سپهری

شعر سهراب سپهری(1307-1359) روایت نگاه او به خود، انسان و هستی است. روان‌شناسی انسانگرا نیز معنای زندگی را در خودآگاهی و تحقق «خود» دانسته، از آن به «خودشکوفایی» تعبیر می‌کند و آن را در «بودنِ» فرد و «چگونه تجربه‌کردن واقعیت» که سامان‌بخش میدان پدیداری است، می‌جوید. حصول این مقصود، مشروط به سازگاری میان میدان پدیداری، اندامگان، خود واقعی و خود آرمانی است. میدان پدیداری نحوه‌ برداشت فرد از خویشتن و جهان است و خود آرمانی، خودی است که انسان آرزو می‌کند که آن باشد. خودشکوفایی زمانی محقق می‌گردد که فاصله‌ میان خودواقعی و خود آرمانی کاهش یابد. نگاه سپهری به هستی، نگاهی پدیدارشناختی است. حرکت به‌سوی یگانگی با هستی و ظهور خود آرمانی، نبض سروده‌های اوست. این مقاله می‌کوشد تا بدین پرسش‌ها پاسخ دهد که: فرایند شکل‌گیری و مولفه‌های خود واقعی و خود آرمانی در اشعار سپهری کدامند؟ و میدان پدیداری سپهری در شکل‌گیری آن‌ها چه تاثیری دارد؟ روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی و جمع‌آوری اطلاعات کتابخانه‌ای است. براساس یافته‌های تحقیق، منابع میدان پدیداری سپهری گسترده، طبیعت مهم‌ترین منبع آن و الهام‌بخش پاکی، صداقت و وحدت است. خود واقعی سهراب متشکل از جنبه‌های مادّی، جسمانی، فکری و عاطفی است. مولّفه‌های خود واقعی حکایت از پراکندگی وجودی او دارند. خود آرمانی مقصد جستجوها و مکاشفات سپهری است. عناصر سازنده‌ آن، عامل سازگاری بین پراکندگی‌های خود واقعی با خود آرمانی سپهری و رمز ورود او به خودشکوفایی محسوب می‌شوند و نتیجه‌ آن ناشناختگیِ کامل است.

analysis of real self and ideal self in sohrab sepehri's poems

this study explores the formation and interaction of the real self and the ideal self in the poetry of sohrab sepehri (1920–1970) through the lens of humanistic psychology and the concept of the phenomenal field. sepehri's phenomenological view of existence, reflected in his poetic expression, aligns with the idea of self-actualization. the research investigates how sepehri's perception of the self and the world contributes to thedevelopment of his poetic identity and existential unity.