نسبت زبان-قدرت-رخداد در اندیشۀ نیچه و هایدگر و پیامدهای فلسفی-سیاسی آن

نیچه و هایدگر مواجهه ای فلسفی انتقادی با مدرنیته داشته اند.از منظر هستی شناسی و معرفت شناسی آنها خود را پست‌مدرن معرفی نمی‌کنند،اما اندیشه‌های آنان قالب‌های ساختارشکنانه‌ای برای پست‌مدرنیسم و پساساختارگرایی به‌وجود آورد. مقاله حاضر نشان می دهد چگونه نیچه و هایدگر با واسازی مفهوم زمان بنیانهای فکری و فلسفی رایج را دگرگون می کنند و نسبت درهم‌تنیده میان قدرت-زبان-رخداد ایجاد می‌کنند.آنها با ایجاد شک و تردید در بنیان‌های اندیشه متافیزیکی، یعنی جوهرگرایی و سوژۀ مدرن تلاش کردند تا فلسفه را در پیوند با زندگی تفسیر و تحلیل کنند.آنها با بهره گیری از مفهوم حرکت (شدن) چرخشی فهم و تفسیر ما از جهان را تغییر می‌دهند. بدین معنا که زندگی را به مثابه رخدادی در حال نو شدن می بینند. نتیجه این که از منظر آنان رخدادها نه امری بیرونی نسبت به زبان-قدرت بلکه درونی آن هستند و بدین سان نقش بنیادین در تثبیت و یا تغییر معرفت تاریخی دارند؛ یعنی در درون زبان-قدرت رخدادها به مثابه امکان صورتبندی جدیدی از حقیقت ممکن می شود. بر همین اساس می توان ضدمتافیزیک گرایی تاریخی را یکی از مهمترین پیامد چنین نسبتی دانست که در اندیشه‌های متفکران پساساختارگرایانه و پسامدرن از جمله، فوکو، دریدا و رورتی خود را پدیدار می سازد.

the ratio of language – power – event in nietzsche’s andheidegger’s thought and its philosophical–political implications

nietzsche and heidegger engaged in a critical philosophical confrontation with modernity. from an ontological and epistemological standpoint, they do not identifythemselves as postmodern; however, their thought provided deconstructive frameworks that significantly influenced postmodernism and post-structuralism. this articledemonstrates how nietzsche and heidegger, through the deconstruction of the conceptof time, transform prevailing intellectual and philosophical foundations, establishing anintertwined relation between power, language, and event. by casting doubt on thecornerstones of metaphysical thought—namely essentialism and the modern subject—they sought to interpret and analyze philosophy in its connection to life. employing theconcept of movement (becoming), they effect a rotational shift in our understanding andinterpretation of the world, conceiving life as an ever-renewing event. from theirperspective, events are not external to the nexus of language and power but intrinsic toit, thereby playing a foundational role in the stabilization or transformation of historicalknowledge; that is, within the domain of language–power, events emerge as possibilitiesfor new configurations of truth. consequently, one of the most significant outcomes ofthis relational framework is historical anti-metaphysics, which manifests itself in the thought of post-structuralist and postmodern thinkers such as foucault, derrida,and rorty.