تحلیل اگزیستانسیال ندای وجدان در اندیشه مارتین هایدگر با تمرکز برکتاب وجود و زمان

این مقاله به تحلیل ساختار اگزیستانسیال وجدان در اندیشه مارتین هایدگر می‌پردازد و تلاش دارد نشان دهد که «ندای وجدان» در کتاب وجود و زمان نه به‌مثابه مفهومی اخلاقی در سنت کلاسیک، بلکه به‌عنوان فراخوانی وجودی برای بازگشت دازاین به خویشتن اصیل خود قابل فهم است. این ندا، به‌مثابه صدایی خاموش، دازاین را از سقوط در زیست غیر اصیل و گم‌گشتگی در «آنها» بیرون می‌کشد. با تمرکز بر مفاهیم کلیدی مانند افکندگی، عزمیّت، سکوت و اصالت، مقاله در پرتو خوانشی پدیدارشناختی از متن، به تبیین جایگاه وجدان در ساختار هستی‌شناختی دازاین می‌پردازد و همزمان با بررسی تفاسیر دیگر، تحلیلی مستقل ارائه می‌دهد. هدف این مقاله، تحلیل مفهومی و پدیدارشناختی ندای وجدان در متن وجود و زمان است. این تحلیل بر بندهای 54 تا 60 متمرکز بوده و با بهره‌گیری از خوانش‌های تفسیری اندیشمندانی چون دریفوس (dreyfus، 1991)، گینیون (guignon، 1993) و کاپوبیانکو (capobianco، 2010) سعی در ترسیم چشم‌اندازی از «وجدان» به‌مثابه یادآوری بنیادین وجود دارد.

existential analysis of the call of conscience in the thought of martin heidegger by studying the book being and time

this article analyzes the existential structure of conscience in martin heidegger’s thought, arguing that the “call of conscience” in being and time should not be understood as a moral concept in the classical sense, but as an ontological summonscalling dasein back to its ownmost potentiality-for-being. as a silent voice, consciencedisrupts dasein’s fallenness into the they (das man) and opens the possibility ofauthenticity. drawing on central concepts such as thrownness (geworfenheit),resoluteness (entschlossenheit), silence, and authenticity, the article offers aphenomenological reading of the text and engages with major scholarly interpretationswhile presenting an original hermeneutic analysis.