واکاوی در مفاهیم و مولفه‌های واسازی دریدا در نسبت با معماری

در این پژوهش انواع تعامل‌های جریان فلسفی واسازی با معماری را مطالعه می‌کنیم. پرسش‌های اصلی پژوهش این است:‌ چگونه و با چه نسبت هایی واسازی و معماری ارتباط می‌یابند؟ چه مولفه‌هایی از واسازی در معماری کاربست پذیر است؟ چگونه و بر اساس چه مفاهیم یا مضامینی از ‌فلسفه واسازی بازنگری در الگوهای سنتی معماری ممکن می‌شود؟ با روش توصیفی-تحلیلی و بر پایه تفسیر می‌کوشیم به پرسش‌ها پاسخ دهیم. نتیجه اینکه از مولفه‌های برجسته حاصل برقراری نسبت معماری و واسازی می‌توان به متافیزیک حضور، تفاووت، ردپا، حاضربودگی، منع بازنمایی، پارادوکس‌ها، اشاره کرد که اغلب کاربردی در معماری داشته است. تکه‌تکه شدن و گسستگی، ابهام و چندگانگی، بر هم زدن انتظارات مرتبط با مصالح و بافت پیچیدگی زمانی و مکانی؛ بازتفسیر متنی با زیرسوال بردن قراردادهای هنجاری و قرار دادن در بافت‌های جدید، از جمله پیشنهادهای این پژوهش برای اجرای واسازی در معماری سنتی است. ترکیب معماری سنتی ایرانی-اسلامی با نظریه واساز به ایجاد فضایی پویا و چندلایه منجر می‌شود که مرزهای سنتی فرم، عملکرد و ساختار را به چالش می‌کشد. این رویکرد، با به چالش کشیدن الگوهای سنتی، ساختارها و سازه‌های پیشین، در معماری کمک می‌کند درک عمیق‌تری از تنوع و پیچیدگی فرهنگی و تاریخی بسط واسازی در معماری داشته باشیم.

studying the concepts and components of derrida's deconstruction in relation to architecture

this paper undertakes a critical examination of the multifaceted interactions between the philosophical discourse of deconstruction and architectural theory and practice.central to the investigation are the following research questions: in what ways, and through what relational structures, are deconstruction and architecture interconnected?which theoretical components of deconstruction are translatable into architecturalframeworks? moreover, how, and based on which conceptual or thematic foundationsof deconstructive philosophy, can traditional architectural models be criticallyreinterpreted? adopting a descriptive-analytical methodology informed byhermeneuticstrategies, this study seeks to systematically address these questions. the analysisreveals that the confluence of deconstructive philosophy and architectural thought givesrise to several critical concepts—namely, the metaphysics of presence, différance, trace,presence-at-hand, the interdiction of representation, and paradoxical structures—all ofwhich hold substantial applicability within architectural discourse and praxis. amongthe key strategies proposed for the application of deconstruction in the realm oftraditional architecture are fragmentation and discontinuity, the embrace of ambiguityand multiplicity, the subversion of material and spatial expectations, the intensificationof temporal and spatial complexities, and the textual reinterpretation of architectural norms through the critical interrogation of established conventions and their strategicrecontextualization. the synthesis of traditional iranian-islamic architectural paradigmswith deconstructive theory culminates in the production of dynamic, multilayeredspatial experiences that effectively contest the conventional boundaries of form,function, and structure. this approach facilitates a deeper and more nuancedengagement with the cultural and historical multiplicity inherent to architecturalexpression, thus contributing to the evolving discourse on the application ofdeconstruction within architectural contexts.