حصار پیش‌داوری ها و چالش ذهنیت‌گرایی در هرمنوتیک فلسفی گادامر

گادامر، هستی انسان را هستی افکنده شده در تاریخ و سنت میداند که دارای نحوهی دید خاص و پیش‌داوری است. پیشداوریها ریشه در موقعیت مفسر دارند و در فهم دخیل هستند. به همین دلیل، منتقدینی مانند بتّی (betti) و هرش (hirsch)او را متهم به ذهنیتگرایی میکنند. اما گادامر مدعی است که در دام ذهنیت‌گرایی نمیافتد؛ زیرا بر مبنای مفهومِ پیش‌دریافتی از تمامیت معتقد است که مفسر همواره پیشداوریهای خود را در مواجه با حقیقت متن مورد ارزیابی و اصلاح قرار میدهد و آنها را بر متن تحمیل نمیکند، ولی خود مفهوم پیشدریافتی از تمامیت در اندیشهی گادامر به سنتگرایی میانجامد بدین معنا که فهم متاثر از تاریخ و سنت است و مفسر دخالتی در آن ندارد. گادامر با استفاده از مفهوم کاربرد که طبق آن، مفسر معنای متن را با موقعیت هرمنوتیکی خودش ربط میدهد از سنتگرایی فاصله میگیرد. اما مفهوم کاربرد دوباره به ذهنیتگرایی میانجامد. به نظر میرسد گادامر در دوری باطل میان ذهنیتگرایی و سنتگرایی گرفتار میشود. در این پژوهش، ضمن توضیح دورِ میان ذهنیتگرایی و سنتگرایی با تمرکز بر ساختار دیالوگی فهم و ابتنای آن بر الگوی سوژه-سوژه نه سوژه-اوبژهی دکارتی نشان خواهیم داد که گادامر از این دور فراتر میرود و فهم هرمنوتیکی، فهمی ذهنی نیست.

the fence of prejudices and the challenge of subjectivism in gadamer’s philosophical hermeneutics

gadamer considers human existence to be thrown in history and tradition, which havespecial perspective and prejudice. it is said prejudices that are rooted in the interpreter'ssituation involve in understanding. this thought by gadamer makes some critics likebetti and hirsch accuse him of being a subjectivism. however, gadamer claims not tofall into the trap of subjectivism because, based on the fore-conception of completeness,he believes that interpreter always evaluates and corrects his prejudices in the face ofthe truth of the text, and not imposing them on the text. here, the point is that, ingadamer's thought, the fore-conception of completeness itself results in conservatism inthe sense that understanding is considered to be affected by history and tradition, andthe interpreter has no involvement in it. gadamer attempts to distance himself fromtraditionalism through the concept of application, by which the interpreter relates themeaning of the text to their own hermeneutic situation. however, this concept ofapplication again leads to subjectivism. it appears gadamer is caught in a vicious circlebetween subjectivism and traditionalism. in this research, besides explaining thisdilemma with focus on the dialogical structure of understanding and its foundation onthe subject-subject model, rather than the cartesian subject-object one, it is shown thatgadamer transcends this dilemma and that hermeneutic understanding is not mental.