امکانات فهم عصر مدرن از هستی: دفاعیه‌ای در برابر به انتقادات هایدگر، بر اساس نو-پراگماتیسم ریچارد رورتی

پروژه‌ی هستی‌شناسانه‌ی هایدگر یکی از تکیه‌گاه‌های اصلیِ نقد عصر مدرن به شمار می‌آید. این نقد بیش از هر چیز فهمی از هستی را نشانه می‌رود که هستنده‌ها را به‌تمامی در قابِ پیشاپیش حاضرِ ایده یا اراده‌ی انسانی می‌گنجاند و حاصل تکانه‌ای متافیزیکی‌ست که، به زعم هایدگر، از افلاطون تا به امروز خود را در عطش روزافزونِ سلطه‌ بر هستنده‌ها نشان می‌دهد. در این مقاله قصد ما این است که با تکیه بر نو-پراگماتیسم ریچارد رورتی بازتفسیری از فهم هستی در عصر مدرن به دست دهیم که نگاهی جامع‌تر به امکانات و آسیب‌های آن داشته باشد. در این بازتفسیر، فهم مدرن از هستی به‌تمامی به ماشیناسیون یا در قاب گنجاندن ختم نمی‌شود بلکه برخلاف دعاوی هایدگر، وقوفی روزافزون را نسبت به تناهی و پیشآیندیِ واژگان نهاییِ خود به نمایش می‌گذارد. گذشته از این، با توجه به اینکه از نظر هایدگر فهم‌های هستی در هر دوره در واقع دهشِ خودِ هستی به شمار می‌آیند، فلسفه‌ی هایدگر فاقد مبنایی‌ست که بر اساس آن بتواند اتهامِ غفلت از هستی و دورافتادگی از سرآغاز را به عصر مدرن نسبت دهد.

possibilities of modern understanding of being: a defense against heidegger’s critiques, on richard rorty’s neo-pragmatic point of view

this article aims to support the modern understanding of being and its possibilities, inopposition to heidegger's critique of it, drawing on richard rorty's no-pragmatism.heidegger's ontological project is often seen as a key critique of the modern era,particularly in relation to the understanding of being. according to heidegger, thisunderstanding imposes a pre-existing framework of human idea or its will to poweronto beings and is driven by a metaphysical impulse that has resulted in an increasingdesire for control over beings throughout history. however, our reinterpretationchallenges heidegger's claims by emphasizing on the increasing self-awareness of thefinitude and contingency of final vocabularies in the modern era. unlike heidegger'sperspective that confines the modern understanding of being to mechanization andenframing (ge-stell), our viewpoint highlights the importance of recognizingcontingency and embracing uncertainty within it. furthermore, since heidegger arguesthat understandings of being are bestowed by being itself, his philosophy lacks a basisfor accusing the modern period of neglecting being and its belatedness (being distantfrom primordiality) compared to earlier periods like pre-socratic thought.