تحلیل خودفهمی در دیدگاه هستی‌شناسانه‌ی هایدگر و رویکرد معنا‌شناسانه‌ی ریکور

فهم خویشتن در حوزه‌های مختلف تفکر همواره بسیار مهم و از جهات گوناگون مورد بحث بوده است. برخی از اندیشمندان، فهم ما از خود را شهودی و یا بی‌واسطه می‌دانند و برخی نحوه‌ی فهم ما از خود را امری تاملی و تفسیری تلقی می‌کنند. در تاریخ تفکر فلسفه‌ی غرب، به‌‌ویژه در حوزه‌ی هرمنوتیک و پدیدارشناسی، می‌توان هیدگر و ریکور را به‌ تعبیری نماینده‌ی این‌‌دو رویکرد متفاوت دانست. از این منظر، دیدگاه هیدگر را هستی‌شناسانه و رویکرد ریکور را معناشناسانه نامیدیم.‌ در این نوشتار تلاش خواهد شد ضمن تبیین دیدگاه هستی‎شناسانه‌ی هیدگر و رویکرد معناشناسانه‌ی ریکور در مساله‌ی خودفهمی، امکان  برقراری پیوند میان این ‌دو دیدگاه متفاوت مورد بررسی قرار گیرد. برای آشکار کردن امکان این پیوند، بر دو وجه متمرکز خواهیم شد؛ نشان خواهیم داد که: 1- خودفهمی در اندیشه‌ی هیدگر و ریکور در افق‌های مشترک زمان، زبان و دیگری، گرچه از دو منظر متفاوتِ هستی‌شناختی و معرفت‌شناختی، محقق می‌شود و 2-می‌توان برای این سه افق، در مفهومی که ریکور از آنها ارائه می‌دهد، بنیانی هستی‌شناختی در ساختار دازاین قائل شد. به نظر می‌رسد می‌توان این مبنای هستی‌شناختی را به ‌عنوان سرآغاز راهِ طولانی معرفت‌شناسی ریکور مورد ملاحظه قرار داد. به‌این‌ترتیب می‌توان به‌نحوی مبنایی میان این‌دو رویکرد، پیوند برقرار کرد.

the analysis of self-understanding in heidegger’s ontological view point and ricoeur’ s semantic approach

understanding oneself has been of great importance in various areas of thought and discussed from different aspects. some thinkers believe that self-understanding is intuitive and others consider it to be reflective and interpretative. in the history of western thought, especially in the areas of hermeneutics and phenomenology, heidegger and ricoeur are representative of these two different approaches. from this perspective we entitle their views as ontological and semantics. in this writing, we try to elaborate the ontological view point of heidegger and the semantic approach of ricoeur concerning the problem of self-understanding in order to pursue the possibility of any graft between them. for revealing the possibility of this graft, we focus on two aspects; we show that: 1- self-understanding in heidegger’s and ricoeur’s thought be realized within the common horizons of time, language and the other, though, through different approaches of ontology and epistemology; and 2- for these three horizons in ricoeur’s definition of them, we can define an ontological foundation within the structure of  dasein.  it seem that this ontological basis can be considered to be at the beginning of ricoeur’s epistemological long route. in this regard, we can graft fundamentally these two approaches onto each other.