پدیدارشناسی بیلدونگ تاملی بر چیستی تربیت

در این پژوهش با نگاهی پدیدارشناسانه، کوشش می‌شود تا به ذات تربیت- بیلدونگ و ظهورهای بیلدونگ در تاریخ تربیت تفکر شود. طبق گام نخست پدیدارشناسی، از مفهوم بدیهی و رایج از بیلدنگ روی گردانده، سپس با واشکافی، از پدیدارهای تاریخی و چیستی بیلدونگ پرسش می‌شود تا در نهایت به امر مشترک و عمومی یا ذات بیلدونگ از منظر هایدگر نگریسته شود. بدین ترتیب آشکار می‌شود که هیچ‌یک از پدیدارهای آشکار بیلدونگ در تاریخ، اینهمانِ ذات آن نیستند، بلکه امکانی پدیدارین در تاریخ تربیت هستند. پس همه پدیدارها، به‌نحوی آشکارگیِ زمانمند تربیت-بیلدونگ را در خود پنهان دارند، اما هیچ‌یک نمی‌توانند صرفاً تمامیت آن را در سیطره‌ی خود بگیرند. در اینجا ذات تربیت- بیلدونگ را در انواع پدیدارین آن واشکافته و از منظر هایدگر که به‌گونه‌ای سلبی است، نشان می‌دهیم که هیچ‌کدام از پدیدارها، تمامیت ذاتی بیلدونگ نیستند. لذا ذات، ریشه‌ در بافتاری زمانی‌ دارد که گشودگی و مراقبتِ همراه با بالیدن شکل‌دهنده از هستی انسان به‌معنای کلی است و در پدیدارهای متکثر بیلدونگی نیز خود را آشکار-مستور می‌دارد‌. دست آخر، طبق برساختی پدیدارشناسانه، امکانی دیگر از درون بافتار می تواند بروز کند که شکل دهی جهان مندانه و به شکل خویش در آمدن جهان مند است.

phenomenology of bildung

from the perspective of phenomenology, this research considers the essence of education-bildung and its different manifestations in the entire history of education. relying on the first stage of phenomenology, we first turn our face away from the common, evident concept of bildung. then, via deconstruction, we will ask about historical phenomena and the nature of bildung, which will eventually look at the common feature of bildung or its essence from heidegger’s perspective. historically, none of bildung’s phenomena are essentially the same. they are phenomenal possibilities in the history of education. every one of the phenomena has the temporal disclosedness of education-bildung hidden within it, however, none of them can take hold of its totality under their control. here, the essence of education-bildung, in its phenomenological expressions, will be deconstructed and in a negative heidegger manner, we will show that none of these phenomena are the total essence of bildung. hence, the essence is embedded in the context of time, which is a kind of openness and caring, as well as the development of the human essence in the overall sense. the essence is both disclosed and hidden in bildung’s manifold manifestations