تدوین مدل رابطه والد فرزند بر اساس پریشانی روانی و اضطراب اجتماعی با میانجی گری ذهن آگاهی

رابطه میان والدین و فرزندان نوجوان به سبب ویژگی‌های خاص رشدی این گروه سنی با چالش‌های ویژه‎ای رویارو است. از این رو، این پژوهش با هدف تدوین مدل رابطه والد فرزند بر اساس پریشانی روانی و اضطراب اجتماعی با میانجی‎گری ذهن‎ آگاهی در دانش‎آموزان نوجوان به انجام رسید. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از حیث ماهیت، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانش‌آموزان نوجوان شهر تهران و نمونه آماری برابر با 300 نفر بود که از مدارس پنج منطقه تهران انتخاب گردید. روش نمونه‎گیری به صورت خوشه‎ای انجام گرفت. به منظور گردآوری داده ‎ها از پرسشنامه پریشانی روان‎شناختی کسلر (2002)، رابطه والد فرزند فاین، مورلند و شوبل (1983)، ذهن‎آگاهی والاچ و همکاران (2006) و اضطراب اجتماعی کانر (2000) استفاده گردید. به منظور تحلیل آماری از مدل معادلات ساختاری بهره گرفته شد. یافته ‎ها نشان داد که ضریب مسیر استاندارد پریشانی روانی و اضطراب اجتماعی با رابطه والد فرزند در نوجوانان به میزان 0.43 و 0.17 محاسبه شد که نشان گر معنادار بودن این روابط بود (0.01>p).. ولی از سویی، ذهن‎ آگاهی دارای نقش میانجی ‎گری در رابطه استاندارد پریشانی روانی و اضطراب اجتماعی و رابطه والد فرزند در نوجوانان بود (0.01>p). بنا بر نقش میانجی گری ذهن آگاهی در تبیین رابطه متغیرهای آسیب زا و روابط والد فرزند، روانشناسان و مشاوران می‎توانند به منظور کاهش اثرات مشکلات روانی و اجتماعی نوجوانان بر وضعیت زندگی آنان، در جلسات گروهی و فردی به برخورداری دانش آموزان نوجوان از ذهن آگاهی توجه خاص داشته باشند.

developing a parent child relationship model based on psychological distress and social anxiety with the mediation role of mindfulness

this research was carried out with the aim of developing a model of parent child relationship based on psychological distress and social anxiety with the mediation of mindfulness in teenage students, which was applied in terms of purpose and descriptive in nature. the statistical population included teenagers in tehran. the statistical sample was equal to 300 people who were selected from five regions of tehran. sampling was done as a cluster and the questionnaires were completed using an internet survey. research tools included the kessler (2002) psychological distress, fine, moreland and schaubel (1983) parent child relationship, walach et al (2006) mindfulness, and corner (2000) social anxiety questionnaire. structural equation model was used for statistical analysis. the findings showed that the standard coefficient of the psychological distress and social anxiety with parent child relationship in adolescents was 0.43 and 0.17, which indicated the significance of these relationships. but on the other hand, mindfulness had a mediating role in the standard relationship between psychological distress and social anxiety with the parent child relationships in adolescents. according to the mediating role of mindfulness in explaining the relationship between damaging variables and parent child relationships, psychologists and counselors can provide adolescent students with group and individual sessions in order to reduce the effects of psychological and social problems on the life of adolescent by pay special attention to mindfulness.