رویکردی تطبیقی و مقایسه‌ای به ساخت قدرت در دو گفتمان سکولار و انقلاب اسلامی در دهه اول انقلاب اسلامی ایران

منازعه و رقابت برای ساخت قدرت در نظام‌های انقلابی اجتناب‌ناپذیر است، اما ارائه روایت دقیق و مستند از این فرایند برای جلوگیری از تحریف، استحاله و انتقال هویت انقلاب به نسل‌های بعدی، امری حیاتی است. اکنون پرسش بنیادین این است که کلان‌روایت‌های ساخت قدرت در دهه اول انقلاب اسلامی ایران کدامند و روایت صحیح چیست؟ این مقاله در پاسخ با روش توصیفی-تحلیلی به واکاوی چندسطحی دو کلان‌روایت گفتمان سکولار و انقلاب اسلامی در پنج محور (ماهیت و خاستگاه، ایدئولوژی و گفتمان، رویکرد و روش، انگیزه و هدف و پایگاه اجتماعی)، پرداخته و به مقایسه و تطبیق آنها در ترازی اسناد همت نهاد؛ گفتمان سکولار، انقلاب را برایند مشارکت همسان جریان‌های سیاسی دانسته که با تاکتیک‌های پوپولیستی و بسیج توده‌ای جریان بنیادگرای اسلامی حذف شدند. اما گفتمان انقلاب اسلامی، معتقد است علیرغم تضاد نظری و تقابل عملی و فرصت رقابت آزادانه برای قدرت، با انتخاب مردم حذف شدند. 

a comparative approach to construction of power in the two secular and islamic revolution discourses in the first decade of the islamic revolution of iran

conflict and competition for power construction in revolutionary systems are inevitable, but presenting an accurate and documented narrative of this process is vital to prevent distortion, transformation, and transmission of the revolutionary identity to subsequent generations. now the fundamental question is: what are the macro narratives of power construction in the first decade of the islamic revolution of iran and what is the correct narrative? this article, in response to this, uses a descriptive-analytical method to conduct a multi-level analysis of the two macro-narratives of the secular discourse and the islamic revolution in five axes (nature and origin, ideology and discourse, approach and method, motivation and goal, and social base) and attempts to compare and contrast them in the light of documentary evidence. the secular discourse of the revolution has considered the result of equal participation of political movements that were eliminated by the populist tactics and mass mobilization of the islamic fundamentalist movement; but the discourse of the islamic revolution believes that despite the theoretical contradiction and practical confrontation and the opportunity for free competition for power, they were eliminated by the people’s choice.