نقد آرای سنت‌‌گرایان در باب خوشنویسی اسلامی

بیان مسئله: آراء و استنتاج‌‌های سنت‌‌گرایان دربارۀ هنر و معماری اسلامی اغلب بدون توجه به نمونه‌ها و مستندات تاریخی، مورد استناد واقع شده است. دربارۀ خوشنویسی نیز که از دیدگاه سنت‌گرایان شریف‌ترین و ممتازترین هنر اسلامی به شمار می‌آید، چنین بوده و بدون اعتبارسنجی تاریخی، آرای آنان توسط پژوهشگران به کار گرفته شده است. هدف پژوهش: این نقد به‌دنبال پاسخ به این پرسش است که نسبت آرای سنت‌گرایان در باب خوشنویسی اسلامی با سیرتاریخ تحول و تطور مکتوب و نمونه‌های موجود این صناعت چگونه است؟ نتیجه‌گیری: با تطبیق آرای سنت‌‌گرایان به‌ویژه سیدحسین نصر در باب خوشنویسی سنتی اسلامی و منابع مکتوب تاریخی و نمونه‌های موجود، آشکار شد، نظرات سنت‌‌گرایان در باب خوشنویسی و تذهیب در مواردی با آنچه در تاریخ این فن ذکر شده است، قابل تطبیق نیست. به‌نظر می‌رسد برخی از این مطالب با بیان کلی و رمزگونه (مفاهیم تجریدی)، بیشتر به‌منظور اعتباربخشی جایگاه و اهمیت خوشنویسی به‌عنوان نقطۀ تحول سنت گفتاری به

a critique of traditionalist views on islamic calligraphy

problem statement: the opinions and conclusions of traditionalists regarding islamic art and architecture are often cited without adequate references to historical examples and documentation. calligraphy, considered by traditionalists as the most noble and distinguished form of islamic art, has similarly been accepted and applied by researchers without historical verification. research objective: this critique examines how traditionalist views, especially those of seyyed hossein nasr, align with the historical development and surviving examples of islamic calligraphy and illumination (tezhib). it argues that in many cases, these views conflict with the documented history of the art.conclusion: it seems that some of these perspectives, conveyed in generalized and symbolic (abstract) language, aim more at legitimizing the spiritual and civilizational role of calligraphy as the turning point from oral tradition to written revolution in islamic civilization, rather than reflecting historical accuracy.