شیوه های اعتراض و نظام های معنائی معترضان: بررسی مقایسه ای اعتراضات 1388 تا 1401

از سال‌ 1388 تاکنون، چهار اعتراض فراگیر با محتوای سیاسی (سال‌های 1388، 1396، 1398 و 1401) رخ ‌داده ‌است. هدف پژوهش حاضر، بررسی تغییرات ایجاد شده در شیوه های اعتراض و نسبت این تغییرات با جهان معنایی معترضان است. روش این پژوهش، پدیدارشناسانه و ابزار گردآوری داده‌ها، مصاحبه عمیق با60 نفر از معترضانی است که در یک یا چند مورد از این اعتراض ها شرکت داشته‌اند. روش تحلیل داده ها نیز مبتنی بر تحلیل مضمون‌های موجود در این مصاحبه‌هاست. نتایج حاصله حاکی از آن است که: به موازات افزایش مداخله دولت در ابعاد مختلف زندگی، فرصت های اعتراضی نیز متنوع‌تر شده‌است. معترضان از سیاست رسمی، نظیر انتخابات مشروعیت زدائی کرده و به سمت نفی هرگونه نقطه مشترک با نظام معنائی حاکم حرکت کرده اند. مقاومت روزانه به عنوان یکی از شیوه های اعتراضی به مرور هزینه های روانی همراهی با نظم مستقر را بالا برده است. متناسب با بن بست در سیاست رسمی، معترضان به سمت قبح زدایی از خشونت حرکت کردند. با ناامیدی بخشی از معترضان پس از سال 1401 میل به خودکشی اجتماعی در میان آنها رو به ازدیاد گذاشته است. آگاهی در اعتراض و خلق معنای جدید از سال 1388 آغاز گردید و طی هر اعتراض، سطوح جدیدی از زیست اجتماعی را در برگرفت. به نظر میرسد ادامه این روند، در صورت عدم اصلاح بنیادین در سیاست های داخلی و خارجی ، به بی اعتباری بیشتر نظام معنایی حاکم میانجامد و بستر معنایی فراگیرتری برای وقوع اعتراضاتی وسیع تر و شدیدتر فراهم خواهد کرد.

protesting performances and common worlds of protesters: a comparative study of protests in iran from 2009 to 2022

introductionpolitical protests in iran have undergone significant changes in recent years, both in terms of form and content. between 2009 and 2022, apart from numerous proteststhat occurred on a limited or local scale, four large-scale protests with political content occurred in 2009, 2017, 2018, and 2022. extensive research has been conducted on these protests. by summarizing the research conducted, three gaps in the studies can be identified, which this study seeks to address. first, the research conducted was cross-sectional and the evolution of the protests was not examined historically and comparatively. second, protesting performance(repertoire) as a formof political discontent have not been examined independently in any of the works, and the few works conducted have been limited to literature and works of art related to the protests. third, the analysis of the hidden meaning behind the protestingperformance has not been carried out in any of the researchers, and this research seeks to answer these research gaps.this study intends to examine the paradigmatic developments in the protesting performances and the way the protesters communicate and its relationship with the common world of the protesters. in this study, it should be noted that protest is asymbolic movement that is related to a semantic framework and should not be viewed as an incident, absolute form, or event. in analyzing protesting performances, it should be noted that they should not be viewed as a simple and singular method, butrather the protesting performance is obtained from the structure of the cultural reserve available to the actors and from this path it has a deep connection with their common world because the semantic reserve gives meaning to these performances.