آسیب‌شناسی تنوع سرمایه انسانی در آموزش عالی

تنوع سرمایه‌ انسانی، به‌عنوان فرصتی برای سازمان‌ها در خلق نوآوری و دانش‌آفرینی ملاحظه شده است؛ اما سازمان‌ها از نظر توجه به این فرصت با هم تفاوت دارند. این پژوهش درصدد آسیب‌شناسی تنوع سرمایه‌ انسانی در آموزش عالی بود. روش پژوهش آمیخته و جامعه آماری پژوهش در بخش کمی پژوهش، کارکنان دانشگاه‌های دولتی در سال تحصیلی1392-1393 (6493=n) بودند که با نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای (363=n) در این پژوهش حضور داشتند. برای گردآوری داده‌ها در این بخش از پرسشنامه 40 سوالی عدلی (1388) استفاده شد. روایی پرسشنامه را متخصصان تایید کردند و پایایی آن با روش آلفای کرونباخ 80/0 محاسبه شد. در بخش کیفی پژوهش، اطلاع‌رسان‌ها، صاحب‌نظران و خبرگان در حوزه تنوع سرمایه‌ انسانی، با نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها در این بخش، از مصاحبه نیمه‌ساختاریافته استفاده شد. داده‌ها در بخش کمی، با t تک نمونه‌ای و نرم‌افزار (spss 18) تحلیل شدند. در بخش کیفی، تحلیل داده‌ها به شیوه مقوله‌بندی انجام شد. یافته‌های پژوهش نشان داد تنوع سرمایه‌ انسانی در نظام آموزش عالی از وضعیت نامطلوبی برخوردار است. نظام آموزش عالی با خلق تنوع و مدیریت آن، می‌تواند از مزایای تنوع سرمایه‌ انسانی برخوردار شود.