نقش میانجی‌گری ادراک عدالت توزیعی در تاثیر رضایت از نظام جبران خدمات بر امید به آینده، التزام شغلی و سازگاری شغلی معلمان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر رضایت از جبران خدمات بر امید به آینده، التزام شغلی و سازگاری شغلی معلمان با مرکزیت ادراک عدالت توزیعی انجام شد. روش پژوهش، توصیفی همبستگی با رویکرد مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری معلمان زن مدارس مقطع ابتدایی شهر خرم‌آباد به تعداد 850 نفر بود که حجم نمونه 233 نفر با استفاده از جدول کرجسی و مورگان؛ به روش نمونه‌گیری طبقه‌ای نسبی انتخاب گردید. ابزار جمع‌آوری اطلاعات پرسشنامه‌های استاندارد رضایت از جبران خدمات راجر و ویوین (1998)، عدالت سازمانی نیهوف و مورمن (1993)، امیدواری اشنایدر و همکاران (1991)، التزام شغلی شاوفلی و همکاران (2006)، و سازگاری شغلی شهرابی فراهانی (1391) بود که روایی سازه، و پایایی آن‌ها با آزمون آلفای کرونباخ تایید شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار spss23 و amos23 تحلیل شدند. نتایج نشان داد که متغیر برون‌زا (رضایت از جبران خدمات) علاوه بر تاثیر مستقیم و معنادار خود بر تمام متغیرهای درون‌زا (ادراک عدالت توزیعی، امید به آینده، التزام شغلی و سازگاری شغلی معلمان)؛ به واسطه ادراک عدالت توزیعی، دارای نقش غیرمستقیم در تبیین امید به آینده، التزام شغلی و سازگاری شغلی آنان است.