آسیب‌شناسی ساختاری پردیس‌های خودگردان دانشگاه‌های دولتی شهر تهران

این پژوهش با هدف، آسیب‌شناسی ساختاری پردیس‌های خودگردان در سه بعد (رسمیت، تمرکز و پیچیدگی) و پیامدهای بلندمدت آسیب‌ها انجام‌شده است. بدین منظور با روش نمونه‌گیری غیراحتمالی و هدفمند، با 21 نفر از صاحب‌نظران آموزش عالی و مدیران پردیس‌های خودگردان دانشگاه‌های دولتی شهر تهران مصاحبه انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی‌‌اکتشافی است، برای تحلیل داده‌ها از روش تحلیل مضمون استفاده شده و مضامین آسیب‌های ساختاری استخراج شد. نتایج پژوهش نشان داد، از مجموع 181 مورد کدگذاری؛ 27% کدهای استخراج‌شده مربوط به مقوله رسمیت، 38% مربوط به مقوله تمرکز و 30% مربوط به مقوله پیچیدگی و 5% مربوط به پیامدهای بلندمدت آسیب‌ها هستند. این امر بیانگر آن است که بیشترین آسیب‌های ساختاری پردیس‌های خودگردان مربوط به بعد تمرکز و مضامینی ازجمله: عدم تفویض اختیار و وجود تصمیم‌گیری از بالا به پایین، عدم استقلال در جذب نیرو، عدم استقلال در زمینه پذیرش دانشجو و اجرای فرآیند آموزشی و عدم استقلال مالی است.