سایه افلاطون و زوال فهم وحیانی از نفس در الهیات کلیسای اولیه

این مقاله به بررسی ورود آموزهٔ فلسفی جاودانگی نفس از سنت افلاطونی به الهیات کلیسای اولیه می‌پردازد. با تحلیل واژگانی چون نَفَش در عبری و ψυχή در یونانی نشان داده می‌شود که کتاب مقدس انسان را موجودی واحد و فناپذیر معرفی می‌کند که هستی او وابسته به افاضهٔ حیات از سوی خداوند است، در حالی‌که افلاطون نفس را مستقل و جاودانه می‌دانست. آثار آبای کلیسا نشان می‌دهد که تحت تاثیر فلسفه یونانی، مفاهیم مرگ، رستاخیز و داوری نهایی بازتفسیر شدند و جاودانگی به ‌عنوان ویژگی ذاتی نفس تلقی شد. این روند موجب دگرگونی تصویر عدالت و رحمت الهی در الهیات مسیحی شد.

the platonic legacy and the eclipse of revelatory views of the soul in early christian theology

this article examines the introduction and impact of the philosophical doctrine of the soul’s immortality, derived from the platonic tradition, on early christian theology concerning human nature, death, and the afterlife. by analyzing terms such as nephesh in hebrew and psyche in greek, it is shown that scripture presents humanity as a unified and mortal being whose existence depends on the impartation of life from god, whereas plato regarded the soul as independent and eternal. the writings of the church fathers reveal that under the influence of greek philosophy, concepts of death, resurrection, and final judgment were reinterpreted, and immortality came to be understood as an inherent quality of the soul. this development reshaped the perception of divine justice and mercy within christian theology.