باور وحیانی در ترازویِ «متافیزیکِ گواهی»

«وحی به‌مثابه گواهیِ خداوند» مدلی نیرومند برای تبیینِ وحی در ادیان ابراهیمی است. در این مقاله می‌کوشیم با تمرکز بر «متافیزیکِ گواهی» برخی محدودیّت‌هایِ مدل گواهی‌بنیان را برجسته کنیم. بنابر «متافیزیکِ گواهی»، باورِ مبتنی بر گواهی در صورتی محقّق خواهد شد که (الف). مخاطب° معنایِ سخنِ گوینده را بفهمد (ب). مخاطب با تعبّد بر گوینده آن سخن را تصدیق نماید. بر این اساس، دو گروه نمی‌توانند ایمانِ خویش به مفادِ وحی را بر گواهیِ قرآن مبتنی کنند: (1). کسانی که، به هر دلیلی، مفادِ آیات قرآن را نفهمیده‌اند. (2). کسانی که به مفادِ آیاتِ قرآن، معرفتِ دست‌اوّل و مستقیم دارند

revelatory belief on the scales of the metaphysics of testimony

“revelation as divine testimony” provides a powerful model for explaining revelation within the abrahamic religions. this paper seeks to highlight certain limitations of the testimonial model by focusing on the metaphysics of testimony. according to the metaphysics of testimony, a belief based on testimony is realized only if (a) the hearer understands the proposition asserted by the speaker; and (b) the hearer, in an attitude of trust, assents to that proposition on the speaker’s authority. on this basis, two groups cannot ground their faith in the content of revelation upon the testimony of the qur’an: (1) those who, for any reason, fail to comprehend the meaning of the qur’anic propositions; and (2) those who already possess first-hand, direct knowledge of the qur’anic content.