مقایسه تحلیلی برخی از شاخصه های الهیات تومیستی کارل رانر و ژان لوک ماریون

رانر و ماریون از الهیدان ‌های برجسته معاصر هستند که سنت تومیستی را در پرتو پدیدارشناسی هایدگر بازخوانی می‌کنند. در این نوشتار برخی از شاخصه‌های الهیات تومیستی رانر و ماریون را به روش توصیفی-تحلیلی تبیین و در نهایت زاویه دید آنها را در خصوص رابطه فلسفه و دین مقایسه می‌کنیم. رانر با نظر به پدیدارشناسی هایدگر اصطلاح ادراک پیشامفهومی را مطرح می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که فعالیت پویای عقل در سنت تومیستی که ابتنای بر داده‌های حسی و معرفت انتزاعی دارد، با فهم پیشینی (ماقبل تاملی) از خداوند ممکن می‌شود و انسان با صدور هر گزاره‌ای امر نامتناهی را تلویحاً تصدیق می‌کند. ماریون از زاویه‌ای دیگر به ایجاد گفتگو بین سنت تومیستی و فلسفه هایدگر می‌پردازد و با طرح مفهوم پدیده اشباع شده و اتخاذ رویکرد پدیدارشناسانه به عشق ادعا می‌کند که در انکشاف الهی هر گونه افق معرفتی و پیشینی انسان در هم می‌شکند. او از زاویه الهیات سلبی مفهوم آنالوژی در تومیسم را تحلیل می‌کند و راهی برای اجتناب از متافیزیک به عنوان یکی از شاخصه‌های الهیات پسامدرن می‌یابد. این دو متفکر به آزاد‌سازی امکاناتی از الهیات تومیستی در پرتو پدیدارشناسی هایدگر پرداخته‌اند که می‌تواند مصداق آموزنده بازخوانی سنت در پرتو جریانات معاصر باشد.

analytical comparison of some characteristics of the thomistic theology of karl rahner and jean-luc marion

rahner and marion are prominent contemporary theologians who reread the thomistic tradition in the light of heidegger's phenomenology. in this article, we will describe some of the main aspects of rahner's and marion's thomistic theology and finally compare their perspectives on the relationship between philosophy and religion. concerning heidegger's phenomenology, rahner proposes the term pre-conceptual understanding and concludes that the dynamic activity of reason in the thomistic tradition, which is based on sensory data and abstractive knowledge, is made possible by a prior (pre-reflective) understanding of god, that man implicitly acknowledges the infinite by issuing every proposition. marion, from another angle, attempts to establish a dialogue between the thomistic tradition and heidegger's philosophy, and by proposing the concept of the saturated phenomenon and adopting a phenomenological approach to love, he claims that in the divine revelation, any epistemological horizon and priority of human will collapse. he analyzes the concept of analogy in thomism from the perspective of apophatic theology and finds a way to avoid metaphysics as one of the characteristics of postmodern theology. these two thinkers have liberated the possibilities of thomistic theology in the light of heidegger's phenomenology, which can be an instructive example of rereading tradition in the light of contemporary trends.by examining marion's theological views as a postmodern thinker, one can still understand the continuity of rahner's philosophy and the need of contemporary man for it. of course, marion has adopted two distinct positions in relation to rahner in different stages of his thought, each of which is explained by the influences he has accepted from other thinkers. although marion, under the influence of hans urs von balthasar, distances himself from philosophy in the first period of his thinking and takes the side of theology, ultimately a theological turn occurs in his phenomenology and, along with rahner, he seeks to create a constructive interaction between philosophy and catholic theology. he considers man as open to infinity and, like rahner, believes in the harmony of reason and faith. the main issue of the present article is to examine the basic conceptual network of rahner's and marion's thought and to make a comparison between these two thinkers. it will be clear in the following that rahner and marion each liberate the possibilities hidden in thomistic theology from a specific angle, and this will be explained by referring to phrases from the summa theologica.