نقد خودتنظیمی کیهانی در بودیسم

این مقاله به بررسی انتقادی دیدگاه بودیسم می‌پردازد که جهان را خودتنظیم‌گر می‌داند و براهین غایت‌شناختی برای نظم کیهانی را نمی‌پذیرد. روش‌شناسی این پژوهش، تحلیل تطبیقی و فلسفی است که در آن، مبانی نظری خودتنظیمی در بودیسم (نظیر وابستگی متقابل و کارما) تشریح شده و در مقابل، استدلال‌های کلیدی براهین غایت‌شناختی (مانند نظم ظریف ثابت‌های کیهانی و پیچیدگی‌های بیولوژیکی) تبیین می‌گردد. این تحلیل این امکان را به ما می‌دهد تا به نقد و بررسی تبیین بودیستی برای منشا و استمرار نظم جهان بپردازیم. هدف این مقاله، چالش کشیدن کفایت تبیین بودیستی برای منشا و استمرار نظم جهان است. نتیجه‌گیری این است که هرچند دیدگاه بودیسم در سطح فردی و اخلاقی دارای عمق است، اما در ارائه توضیحی جامع و قانع‌کننده برای نظم شگفت‌انگیز و هدفمند کیهانی، نارسایی‌هایی دارد و صرف خودتنظیمی بدون یک عامل غایی یا ناظم اولیه، در مواجهه با شواهد نظم غایت‌شناختی با دشواری‌هایی روبروست و ممکن است نتواند به طور کامل به پرسش‌های بنیادی در مورد منشا و هدف نهایی هستی پاسخ دهد.

the critique of cosmic self-regulation in buddhism

this article critically examines the buddhist perspective that views the universe as selfregulating and rejects teleological arguments for cosmic order. the methodology of thisresearch involves comparative and philosophical analysis. this analysis expounds on the theoretical foundations of self-regulation in buddhism, such as interdependent origination andkarma. in contrast, it also explains key arguments of teleological reasoning, including thefine-tuning of cosmic constants and biological complexities. this framework allows for acritique and evaluation of the buddhist explanation for the origin and continuation of cosmicorder. the aim of this article is to challenge the adequacy of the buddhist explanation. theconclusion is that while the buddhist perspective possesses significant depth at individual andethical levels, it shows shortcomings in providing a comprehensive and convincingexplanation for the astonishing and seemingly purposeful cosmic order. in simpler terms,self-regulation without a final cause or primary orchestrator encounters challenges whenfaced with evidence of teleological order and may not fully address fundamental questions regarding the origin and ultimate purpose of existence.