قانون‌گذاری کیفری در چارچوب ایدۀ «تعمیم‌پذیری»

«تعمیم‌پذیری» یکی از تنسیق‌های سه‌گانۀ «امر مطلق» در نظریۀ کانت است که اخلاقی بودن قواعد را در همگانی بودن آن قواعد و قابل اعمال بودن آن‌ها در همۀ زمان‌ها و مکان‌ها می‌داند. بر همین مبنا، قانونی تعمیم‌پذیر است که تعمیم آن به تناقض نینجامد و تحقق این امر در صورتی است که قواعدْ عاری از جنبه‌های شخصی و بدون تبعیض و لابشرط باشند و همگان بتوانند از آن تبعیت کنند. هدف تعمیم‌پذیری، از بین بردن تعارض‌ها و امتیازهای ناروا در میان فاعلان عقلانی است. در این نگرش، هر خواستِ عقلانی در عمل خودقانون‌گذار است و قاعده‌ای که فقط برای «من» یا «ما» معتبر باشد، شایستۀ یک قانون‌گذاری کلی نیست و انسان را به‌عنوان غایت فی‌نفسه نادیده می‌گیرد. ازاین‌رو، مکافات‌گرایی که مجازات را واکنشی منطقی در برابر جرم می‌داند، در مقایسه با فایده‌گرایی که فقط منافع اکثریت را بازتاب می‌دهد، منطبق با تعمیم‌گرایی است. قانون‌گذاری کیفری که بر پایۀ منافع نژادی، ملاحظات دینی، مذهبی یا ایدئولوژی طبقۀ حاکم، صورت گیرد، در این نظریه، مردود و غیرقابل پذیرش است. تعمیم‌پذیری با نگرش‌هایی که با اغراض ایدئولوژیک و کاذب به دنبال بومی‌سازی قوانین کیفری‌اند، بیگانه است و اعتبار و مشروعیت قانون را در اخلاقی بودن آن می‌داند، به‌گونه‌ای که اشخاص فقط بر اساس وظیفه و از سَر وظیفه از آن تمکین نمایند؛ ایده‌ای که در نهایت به همگرایی و وحدت نظام کیفری در دنیا می‌انجامد. اصول و مبانی حقوق کیفری، جهان‌شمول و فراگیرند و این اصول را نمی‌توان بومی‌سازی کرد.

criminal legislation with in the framework of the idea of universalizability

universalizability is one of the three formulations of the categorical imperative in kant's theory، which considers the morality of rules to lie in their universality and applicability across all times and places. based on this، a law is universalizable if its generalization does not lead to contradiction، which requires that the rules be free from personal aspects، non-discriminatory، and unconditional، allowing everyone to abide by them. the goal of universalizability is to eliminate conflicts and unjust privileges among rational agents. in this perspective، every rational will is self-legislating in practice، and a rule that is valid only for me or us is unworthy of universal legislation and disregards humans as ends in themselves. therefore، retributivism، which views punishment as a logical response to crime، aligns with universalizability more than utilitarianism، which merely reflects the interests of the majority. criminal legislation based on racial interests، religious considerations، or the ideology of the ruling class is rejected and unacceptable in this theory. universalizability is alien to approaches that seek to localize criminal laws with ideological and false motives، and it considers the validity and legitimacy of law to lie in its morality، such that individuals comply with it out of duty and for the sake of duty alone—an idea that ultimately leads to the convergence and unity of criminal systems worldwide. the principles and foundations of criminal law are universal and comprehensive، and these principles cannot be localized.