امکان‌سنجی انحصار ادلۀ حدّ شرب خمر، در وجود یا احتمال ضرر معقول

شرب خمر ورود به منطقۀ الزام شرعی و یکی از رفتارهایی است که مجازات آن می‌تواند در شرایطی به اعدام منتهی گردد. تحصیل این انتها برای مرتکبان آن، با پیچیدگی خاصی مواجه نیست و ارتکاب آن برای بار چهارم، جواز و بلکه وجوب اجرای کیفر مرگ را بر ذمۀ همۀ مکلفان در پی دارد. این توصیف پردۀ جدیدی را ابتدائاً نمایان و سپس کنار خواهد زد. در پسِ این پرده، اصل احتیاط در دماء به‌عنوان راهبردی بنیادین، برای جلوگیری از اجرای بی‌گدار کیفر فوق، نهفته است. گرانیگاه کاربست این اصل (احتیاط) جایی است که مجازات پیش‌گفته، برای حمایت از خداوند، در اصطلاحِ پاسداری از حق‌اللهِ محض باشد. در این راستا، به نظر می‌رسد که دَوَرانی میانِ اقلّ (شرب خمری که مستی را سبب شود) و اکثر (شرب خمر چه به مستی منتهی شود و چه نشود) وجود دارد. در این موازنه، به تنویری که خواهد آمد، اصولاً بایستی به اقل اکتفا و نسبت به میزانِ تردید، برائت را حاکم دانست. این مقاله با روشی تحلیلی-بنیادین، به‌عنوان فرضیه‌ای قابل اثبات و نتیجه‌ای قابل استحصال معتقد است. اصطیاداً آنچه از ادله قابل رویت به نظر می‌رسد، عدم وجود دلیلی مستحکم بر توسعۀ حد شرب خمر بر مواردی است که ضرری متوجه شارب یا ثالث نباشد. علی‌رغم آن‌که ممکن است در مضار بودنِ صرفِ مستی نیز تردید باشد، می‌توان آن را به‌عنوان نوعی ضرر و نقطۀ تلاقی توجیه جرم‌انگاری در نظر گرفت. بنابراین، مطلوب است مقنن به این‌گونه مبانی توجه کند و اصلاحاتی را مطمح نظر قرار دهد.

feasibility of restricting the evidence for the punishment (hadd) of drinking intoxicants (shurb al-khamr)، based on the existence or probability of reasonable harm

drinking intoxicants (shurb al-khamr) enters the realm of religious obligation and is one of the behaviors whose punishment can، under certain conditions، lead to execution. achieving this ultimate punishment for its perpetrators is not particularly complex، as committing the act for the fourth time permits—and indeed obligates—the execution of the death penalty upon all responsible individuals. this description first reveals and then sets aside a new dimension. behind this dimension lies the principle of caution in bloodshed (ihtiyat fi al- demā) as a foundational strategy to prevent the reckless implementation of the aforementioned punishment. the crux of applying this principle (caution) arises when the aforementioned penalty is intended to protect god، termed as safeguarding a pure right of god. in this context، it appears there is a cyclical debate between the minimalists (those who define khamr consumption as only that which causes intoxication) and the maximalists (those who include all consumption، whether it leads to intoxication or not). in this balance، as will be clarified، one should generally adhere to the minimalist position and apply the principle of exoneration (bara'a) in cases of doubt. this article، using an analytical-fundamental method، proposes a demonstrable hypothesis and attainable conclusion. evidently، what can be discerned from the observable evidence is the absence of a robust argument for extending the hadd punishment for khamr consumption to cases where no harm befalls the drinker or a third party. although there may be doubt regarding the inherent harm of mere intoxication، it can be considered a form of harm and the point of intersection justifying criminalization. therefore، it is desirable for the legislator to consider such foundations and contemplate reforms.