رایاجنگ‌های مختل‌کنندۀ زیرساخت‌های حیاتی به‌مثابۀ جنایت جنگی

متناظر با گسترش استفاده از فضای سایبر، رایاجنگ‌ها نیز به‌عنوان ابزاری برای اعمال قدرت علیه کشورهای مختلف گسترش یافته‌اند و اعمال محدودیت‌های حقوقی بر آن‌ها ناگزیر شده است. در پهنۀ حقوق کیفری بین‌المللی، وضع محدودیت‌های حقوق جنگ بر رایاجنگ‌های غیرمشابه با جنگ‌های سنتی، با چالش‌هایی مواجه است، زیرا مقررات مربوط به حقوق جنگ و جنایات جنگی متناسب با جنگ‌های سنتی وضع شده‌اند. این در حالی است که رایاجنگ‌های مختل‌کنندۀ زیرساخت‌های حیاتی گونه‌ای از رایاجنگ‌هایند که بدون ایجاد آثار فیزیکی مشابه با جنگ‌های سنتی و صرفاً با ایجاد آثار غیرفیزیکی بر زیرساخت‌‌های حیاتی یک کشور، یارای ایجاد آثاری شدیدتر از جنگ‌های سنتی دانسته می‌شوند. بر این اساس، این پژوهش با استفاده از روش توصیفی - تحلیلی و با گردآوری مطالب با روش کتابخانه‌ای، می‌کوشد تا به این سوال اصلی پاسخ دهد که در چهارچوب مقررات موجود در اساسنامۀ رم و خصوصاً مادۀ 8 آن در خصوص جنایات جنگی، آیا با استفاده از رایاجنگ‌های مختل‌کنندۀ زیرساخت‌های حیاتی، امکان وقوع جنایت جنگی وجود دارد یا خیر، و نهایتاً بر این نظر است که با اتخاذ رویکردی پویا از مفهوم «شدت» در استنباط از مقررات موجود، می‌توان قائل به امکان وقوع مخاصمۀ سایبری و جنایت جنگی از رهگذرِ ایجاد اختلال‌های شدید در زیرساخت‌های حیاتی شد، هرچند این رویکرد در مواجهه با زیرساخت‌های حیاتی سایبری با کاربرد دوگانه، با چالش مواجه خواهد بود.

disruptive cyberwars targeting critical infrastructures as a war crime

in parallel with the expansion of cyberspace, cyber warfare has also expanded as a tool for exerting power against various countries. the imposition of legal restrictions on them has become inevitable. in the realm of international criminal law, imposing limitations of the laws of war on cyberattacks, which differ from conventional warfare, faces challenges. because the regulations governing the laws of war and war crimes has been formulated to align with conventional warfare. yet disruptive cyberattacks on critical infrastructure are a type of cyberwarfare that, without causing physical effects similar to conventional wars and solely through non-physical impacts on a country’s vital infrastructure, are considered capable of producing consequences more severe than those of conventional wars. employing a descriptive-analytical method and gathering materials through a library-based approach, this study addresses its central question whether under the existing framework of the rome statute, disruptive cyberattacks on critical infrastructure could constitute war crimes particularly article 8 on war crimes. ultimately, it holds the view that by adopting a dynamic interpretation of the concept of ’intensity’ under existing regulations, it can be affirmed the possibility of cyber conflict and war crimes via  severe disruptions to critical infrastructure. however, this approach will face challenges when dealing with critical infrastructure with dual-use.