توسعه حکمرانی و منطق کنش جمعی با توسل به مفهوم «منطقه الفراغ»

هدف این مقاله آن است که منفعت طلبی های کنشگران سیاستگذاری عمومی را از ارز شهای دینی و ملی تفکیک کند. با درک نظری از مفهوم «منطقه الفراغ » در سیاستهای عمومی میتوان از سوء استفاده از دین برای توجیه منفعت طلبی کنشگران عرصه سیاسگذاری جلوگیری نمود.ا ین مقاله در پی بررسی امکان پذیری توسعه حکمرانی با توسل به مفهوم «منطقه الفراغ » است تا دامنه پیوستگی دین و سیاست را در سیاستگذاریعمومی تحلیل کند. «منطقه الفراغ » حوزه ایست که سیاست های عمومی در آن جریان می یابد و منطق خاصی را برای ارتباطات و تعاملات اجتماعی تولید می کند. پذیرش «منطقه الفراغ » یعنی پذیرش جریان یابی این منطق بر سیاست های عمومی. این منطق، کنش جمعی و همکاریهای اجتماعی را در حوزه ای مستقل امکان پذیر می کند هر چند که بصورتی کلی امکان تسری ارزشها به این حوزه ممکن است. دادوستدهای اجتماعی-اقتصادی انسان ها گونه ای «منطق اقتصادی » پدید می آورد. با بهره گیری از ادبیاتی که در باره کنش جمعی تولید شده است این مقاله استدلال می کند که غفلت از این «منطق برساخته » سبب شده است تا سیاست های عمومی در ایران به سوی گرایشی میل کنند که بصورتی منقح نشده ا ز نظریه «پیوستگی دین و سیاست » برای توجیه این روابط و این سیاست ها بهره برداری شود. در عمل این پدیده سبب شده است که «منطقه الفراغ »به منطقه ای برای تسری غیرحرفه ای « نظریه یگانگی دین و سیاست » به حوزه عمومی تبدیل شود. «نظریه یگانگی دین و سیاست »، در غیر جای خود استفاده شده است. به بیان دیگر اساسا کارکرد این نظریه معطوف به مشروعیت حکومت است و نه مشروعیت بخشی به سیاست های حوزه منطقه الفراغ. تفکیک عملیاتی این مقاله بین حوزه «نظریه یگانگی دین و سیاست » و حوزه منطقه الفراغ، دخالت دولت را در سیاستگذاری عمومی متعینو دامنه حکمرانی مشارکتی، آزادی و مسئولی تپذیری عمومی را در سیاست های عمومی گسترش می دهد.

development of governance and the logic of collective action by resorting to the concept of al faragh zone

this article seeks the possibility of governance development by resorting to the concept of al faragh zone in order to analyze the scope of connection between religion and politics in public policy making. al faragh zone is the area where public policies flow and produce a specific logic for social communication and interactions. acceptance of al faragh zone means accepting the flow of this logic on public policies. this logic makes collective action and social cooperation possible regardless of islamic values, although it is generally possible to extend these values to its own domain. using the literature that has been produced about collective action, this article argues that the neglect of the logic built in human communication has caused public policies in iran to tend towards a trend that is unrevised from the theory of religion continuity. and politics to use and/or abuse these relationships and these policies. in practice, this phenomenon has caused al faragh area to become an area for non professional expansion of religion and politics into the public domain. continuity of religion and politics has provided a superficial cover for the justification of policies, while basically it has another function for the legitimacy of the government and not the legitimacy of micro level policies. the operational separation of the field of the religion and politics theory from the al faragh area expands the government’s involvement in public policy making and the scope of participatory governance, freedom and public responsibility in public policies.