میزان وابستگی گفتار به توجه در کودکان و نوجوانان مبتلا به لکنت تحولی

زمینه و هدف: لکنت اختلال شایعی در میان کودکان و نوجوانان می‌باشد. از آنجاکه توجه تنها منبع تغذیه مورد نیاز برای کارکردهای شناختی است و زبان نوعی کارکرد شناختی سطح بالا است، احتمال دارد که مشکلات گفتاری به نقص توجه مربوط باشد، در نتیجه هدف از این مطالعه بررسی میزان وابستگی گفتار به توجه در کودکان و نوجوانان مبتلا به لکنت تحولی می‌باشد .مواد و روش‌ها: روش پژوهش از نوع طرح‌های اندازه‌گیری وابسته است که با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس و به کمک تشخیص یک گفتار درمانگر، 30 نفر از دانش‌آموزان 13-8 سال مبتلا به لکنت تحولی از مدارس شهریار انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل یک متن جهت خواندن، یک وسیله برای ضبط کردن نمونه گفتار فرد و مقیاس شدت لکنت (ssi-3) بود. پژوهش در دو موقعیت تکلیف منفرد (صرفا خواندن متن) و تکلیف دوگانه (خواندن متن به همراه تکلیف ضربه زدن با انگشت) انجام گرفت. داده‌های گردآوری شده به کمک آزمون تی همبسته تحلیل شد. نتایج: یافته‌ها نشان داد که شدت لکنت در شرایط تکلیف دوگانه (توجه تقسیم شده) افزایش می‌یابد .نتیجه‌گیری: این نتیجه پیشنهاد می‌کند که ظرفیت کاهش یافته توجهی در کودکان مبتلا به لکنت تحولی موجب افزایش تعداد کلمات لکنت شده می‌شود. در نتیجه، شناخت کارکردهای توجهی افراد دچار لکنت می‌تواند به عنوان متغیر شناختی مهمی در فهم آسیب‌پذیری شناختی اختلال‌های روان زبان‌شناختی ایفای نقش کند. بنابراین، در برنامه درمانی بیماران دچار لکنت رشدی، به نقایص شناختی آن‌ها توجه و قبل از انجام مداخلات گفتاری در این کودکان نقایص شناختی در آن‌ها توسط ابزارهای عصب روان‌شناختی رفع شود تا از طریق بهبود مبنای عصب شناختی گفتار که نقطه آغاز فرایند گفتاری می‌باشد بهبود قابل توجهی در شدت لکنت این گروه از کودکان مشاهده گردد.