گستره پاکی ذاتی انسان از منظر فقه امامیه

فقیهان امامیه از دیرباز درباره گستره پاکی ذاتی انسان به بحث و کنکاش پرداخته اند ، بدین معنی که آیا گستره پاکی ذاتی انسان منحصر در مسلمانان است یا آنکه شامل کفّار نیز می شود ؟ و اگر شامل کفّار است چه طائفه هایی از آنها را شامل می شود ؟ مشهور فقیهان امامیه برآنند که گستره پاکی ذاتی انسان محدود و منحصر در مسلمانان است ، کافران همه آنها ناپاکی ذاتی دارند و مانند سگ و خوک نجس العین می باشند ، در مقابل برخی از فقها گستره پاکی ذاتی انسان را شامل کافران کتابی نیز دانسته اند و آنها را پاک می دانند ، ضمن اینکه همه فقها بالاتفاق ، مشرکان و ملحدان را از گستره پاکی ذاتی انسان بیرون می دانند ، در این پژوهش به روش توصیفی – تحلیلی با گردآوری اطلاعات کتابخانه ای ، ضمن باز خوانی کلمات فقها و بررسی ادّله از آیات ، روایات و اجماع ، اثبات گردید که گستره پاکی ذاتی انسان ، شامل کافران اهل کتاب نیز می شود و دلایل قول مشهور مبنی بر ناپاکی ذاتی کافران اهل کتاب ، ناتمام است ، وانگهی با تجزیه و تحلیل قاعده طهارت ، اثبات گردید که مقتضای این قاعده نیز ، پاکی ذاتی کافران اهل کتاب است .

the philosophy of human creation from fakhr al-din al-razi’s perspective

one of the key issues for scholars of philosophy, theology, mysticism, ethics, and especially the philosophy of religion is the philosophy of human creation. by reflecting on the words of fakhr al-din al-razi, issues such as perfection, servitude, happiness, and pleasure can be considered as the philosophy of human creation. he considers reaching the station of servitude, ubudiyya, (the perfect person) and annihilation in the truth as the main goal of creation, which is itself the highest degree of perfection, pleasure, and happiness. in this research, using an analytical-descriptive method, the claim of fakhr al-din al-razi on this issue is critically examined, and it concludes that the main goal of human creation is to reach the station of servitude to god, coupled with knowledge (the perfect person), which is achieved through religious faith, commitment to the divine law, and following a tangible role model.