تحلیل دینی فلسفی «نفخ روح» در انسان از دیدگاه استاد جوادی آملی و علامه جعفری

یکی از مسائلی که شناخت آن در حوزه انسان‌‌شناسی و معاد تاثیر اساسی دارد، نفس (روح) می‌باشد که با تعابیر گوناگون، در چند آیه از قرآن ‌کریم، بیان شده است. یکی از این تعابیر، در آیه «نَفَخْتُ فِیهِ مِنْ رُوحِی» آمده است. درباره مفاد و نکات عمیق فلسفی دینی مندرج در این آیه شریفه، اندیشمندان مسلمان تاکنون تحلیل‌ها و تفسیرهای متعددی ارائه کرده اند. مقاله حاضر در صدد بررسی دیدگاه علامه جوادی آملی و علامه جعفری پیرامون آیه شریفه ‌«نَفَخْتُ فِیهِ مِنْ رُوحِی» می باشد. بدین منظور با ‌روش توصیفی - تحلیلی، به تحلیل ماهیت نفخ روح، مرجع ‌ضمیر «فیه»، چرایی اضافه روح به خداوند در عبارت «روحی» و نسبت میان حیات با روح قرآنی پرداخته و دیدگاه دو اندیشمند مورد نظر در این موارد بررسی و مقایسه شده است. تحقیق پیش‌رو، در ‌نهایت نشان می‌دهد این دو دیدگاه به لحاظ محتوایی، درباره مرجع ضمیر «فیه» و حقیقت نفخ و حیات قرابت داشته اما در خصوص مبدا خلقت (نظریه تکامل) و چرایی تحلیل اضافه روح به خداوند (روحی) متفاوت هستند.

the religious-philosophical analysis of breathing of the spirit in humans from the point of view of javadi amuli and jafari

one of the issues whose understanding has a fundamental effect on the fields of anthropology and resurrection  is that of the human soul (spirit), which is stated in various terms in several verses of the quran including the verse “and breathed into him of my spirit”. muslim thinkers have provided various analyses and interpretations regarding the profound philosophical and religious points contained in this verse. this article aims to examine the views of javadi amuli and ja’fari concerning the verse. for the purpose, using a descriptive-analytical method, we analyze the nature of the breathing of the spirit, the reference of the pronoun &him&, the reason why of attributing the spirit to god in the phrase &my spirit& and the relationship between life and the quranic spirit, comparing the viewpoints of the two scholars in these matters. ultimately, this research shows that while these two viewpoints are similar in content regarding the reference of the pronoun &him& and the essence of breathing and life, they differ concerning the origin of creation and the rationale behind attributing the spirit to god.