تغییرات عزت‌نفس و تبحر حرکتی تحت‌تاثیر دست‌کاری محیط در یک کلاس فوق‌برنامه تربیت‌بدنی با بهره‌گیری از شیوه آموزشی فراگیر نوین در یک پسر با اختلال هماهنگی رشدی: یک مطالعه میکس

مقدمه: آموزش فراگیر به جای‌گیری افراد اختلالی در کنار همسالان عادی اشاره دارد. مطالعات اخیر این روش را زمانی موثر می‌دانند که با دست‌کاری و سازگاری محیط همراه باشد. این مطالعه اثر روش آموزش فراگیر در یک کلاس فوق‌برنامه تربیت‌بدنی برای ارتقا عزت‌نفس و تبحر حرکتی در یک کودک با اختلال هماهنگی رشدی را بررسی می‌کند.روش: پژوهش حاضر یک مطالعه موردی است که شامل یک پسر چاق مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی (سن = 8 سال، قد = 127 سانتی‌متر و وزن = 33 کیلوگرم) است که با 14 کودک سالم در طی یک دوره 9 هفته‌ای در فعالیت‌های تربیت‌بدنی شرکت کرده‌اند. برای جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه عزت‌نفس کوپر اسمیت، پرسشنامه اختلال هماهنگی رشد و آزمون برونینکس اوزرتسکی -2 و مصاحبه نیمه ساختاریافته استفاده شد.نتایج: نتایج مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته نشان داد که استقلال، باور، لذت، روابط خانوادگی، روابط تحصیلی و روابط اجتماعی در شرکت‌کننده بهبودیافته است. همچنین نتایج کمی پرسش‌نامه کوپر اسمیت نشان داد که عزت‌نفس عمومی (10 نمره)، خانوادگی (5 نمره)، اجتماعی (4 نمره) و تحصیلی (6 نمره) افزایش‌یافته است. همچنین تبحر حرکتی (9 نمره) افزایش و شاخص توده بدنی (1.24) کاهش‌یافته است.نتیجه‌گیری: نتایج بر اهمیت استفاده از آموزش غیرخطی در تربیت‌بدنی با دست‌کاری محیط و تکلیف بدون دستورالعمل مستقیم و بازخورد در محیط فراگیر تاکید دارد.

self-esteem changes and motor proficiency influenced by manipulating the environment of an extracurricular physical education class using the new inclusive learning method in a boy with developmental coordination disorder: a mix method study

aim: inclusive education refers to the placement of people with disabilities alongside their peers. recent studies have found this method to be effective when it comes to manipulating the environment. the study investigated the effects of an inclusive education learning method applied in an extracurricular physical education to promote self-esteem and motor proficiency in a child with developmental coordination disorder (dcd). methods: the research is a critical case study that involved one obese boy with dcd (age =8 years, height=127 cm and weight =33 kg) who participated in physical education activities with 14 other children without disability over a period of 9 weeks. three tools, cooper smith self-esteem questionnaire, developmental coordination disorder questionnaire and bruininks-oseretsky-2 test and semi-structured interviews were used to collect data. results: results of semi-structured interviews showed independence, belief, pleasure, family relationships, educational relationships, and social relationships improved. the cooper smith questionnaire also showed general (10 score), family (5 score), social (4 score), and educational self-esteem (6 score) increased. while motor proficiency increased (9 score), the body mass index decreased (1.24 score). conclusion: results emphasized the importance of applying nonlinear pedagogy in physical education by manipulating the environment and the task without direct instructions and feedback in inclusive settings.