سرشت هتروتوپیک (دگرفضایی) غزل قلندری (با تاکید بر غزلی از فخرالدین عراقی)

غزل قلندری به مثابه یک ضد ژانر، با وارونه سازی قراردادهای موجود در سنت‌های ادبی پیشین، به طور مستقیم و غیرمستقیم ارزش‌های نمادین و روش کلی دیگر ژانرهای ادبی را به نقد و چالش میکشد. این پژوهش با بررسی تعامل غزل قلندری با دو ژانر سنتی شعر وعظی و شعر مدحی، به تحلیل هویت هتروتوپیک و ساختار بینژانری این نوع شعر پرداخته، و در پایان با تمرکز بر غزلی از فخرالدین عراقی نشان داده است که غزل هتروتوپیک قلندری چگونه با بهره گیری از استراتژی‌های پارودیک و تصویرپردازیهای کارناوالی، ضمن همگرایی با دیگر ژانرهای سنتی شعر فارسی و توسعه آنها در جهت های جدید، همزمان آنها را در یک بازی‌ ادبی پیچیده‌ به چالش کشیده و لایه‌های جدیدی از بینامتنیت را خلق می‌کند.

the heterotopic nature of qalandari ghazal (with emphasis on a ghazal by fakhruddin araqi)

the qalandari ghazal, as an anti-genre, directly and indirectly critiques and challenges the symbolic values and general methods of other literary genres by subverting the conventions established in previous literary traditions. this research examines the interaction of qalandari ghazal with two traditional genres, “didactic poetry” and “praise poetry,” analyzing the heterotopic identity and inter-generic structure of this type of poetry. finally, focusing on a ghazal by fakhruddin araqi, it demonstrates how this heterotopic ghazal, through the use of parodic strategies and carnival-like imagery, imitates other traditional genres of persian poetry, while simultaneously developing them in new directions and challenging them within a complex literary game, thus creating new layers of intertextuality.