تاملی بر نفی مابعدالطبیعه متعالی در فلسفه کانت

مفاهیم پیشینی که هم در فیزیک نیوتنی برای توصیف اشیا تجربه‌پذیر و هم در مابعدالطبیعه متعالی برای توصیف اشیا تجربه‌ناپذیر به‌کار گرفته می‌شوند، از نظر کانت فقط بر اشیا تجربه‌پذیر (=پدیدارها) قابل اطلاق هستند و اطلاق آن‌ها بر آن سوی حوزه تجربه ممکن(=اشیا فی‌نفسه)، روا نیست. کانت از این دیدگاه خود به ایدیالیسم استعلایی تعبیر می‌کند و آن را موجد انقلابی در فلسفه که با انقلاب کپرنیکی در علم هیات قابل مقایسه است می‌داند. کانت می‌کوشد در چارچوب فلسفه انتقادی، برای انقلاب معرفتی خود در فلسفه استدلال کند. در این نوشتار کوشش ما بر آن است نشان دهیم که اولاً، از مقدمات استدلال کانت (بر فرض صحت آن‌ها) نمی‌توان ایدیالیسم استعلایی را نتیجه گرفت و ثانیاً، انقلاب کپرنیکی کانت، دیدگاهی در چارچوب فلسفه انتقادی نیست بلکه نوعی مابعدالطبیعه متعالی به شمار می‌رود