ویژگی‌های دازاین در کتاب وجود و زمان هایدگر

در این مقاله سعی داریم به ویژگی‌های دازاین در کتاب وجود و زمان هایدگر به نحو مشخص و ملموس بپردازیم. هایدگر در کتاب مشهور خود وجود و زمان  (l’ être et le temps)می‌خواهد چگونگی دسترسی انسان را به وجود نشان دهد. ابتدا چگونگی سوال از وجود را مطرح می‌کند و سپس می‌گوید همه چیز در دایره وجود قرار دارد و از خود سوال می‌کند که از کدام موجود شناخت وجود را باید آغاز نماییم؟ پاسخ او این است که شناخت وجود یا هستی را از موجودی شروع بکنیم که از وجود سوال می‌کند. او آن موجود را وجود- آنجایی یا dasein می‌نامد. علت اینکه هایدگر به جای انسان اصطلاح دازاین را انتخاب کرده هدفش نجات دادن انسان از تنگناهای تعاریف قبلی از انسان (مثل حیوان ناطق ارسطویی یا جوهر اندیشنده دکارتی و غیره) است. او به بررسی ویژگی‌های ذاتی و واقعی دازاین مانند احساس موقعیت و فهمیدن یعنی پیدا کردن امکانات تازه، زبان که به نظر هایدگر خانه هستی است و همچنین به توانایی بودن و غیرقابل پیش‌بینی بودن دازاین اشاره می‌کند. او تاکید می‌کند که انسان به عنوان سوژه یک ماهیت تغییرناپذیر و ثابت ندارد. هر دازاین شخصاً یک حادثه است که خود را بنابر آینده زمانمند می‌کند. دازاین پیشاپیش به توسط یک ماهیت یا سرشتی متعین نشده است. او یک دازاین تاریخمند است که با خویشتن خویش (mienneté) خود را مشخص می‌سازد و هر رفتار خودش را با آینده تبیین می‌کند. انسان به هر حالتی که برسد باز هم می‌تواند به صورت های دیگری پدیدار شود. او همواره یک «نه هنوزی» (pas encore)  دارد.

features of dasein in heidegger’s being and time

in this article, we are trying to deal with the characteristics of dasein in heidegger’s book being and time in a specific and concrete way. in his book, heidegger wants to show how man accesses being / sein. first, he raises the question of being and then says that everything is in the circle of being and asks himself, from which entity should we begin to know being? his answer is to start the knowledge of existence from the existence that questions existence. he calls that dasein. the reason why heidegger chose the term “dasein” instead of man is to save man from the narrowness of previous definitions of man (such as aristotle’s rational animal or cartesian thinking substance, etc.). he examines his intrinsic and real characteristics, such as sense of situation and understanding, i.e., finding new possibilities; language, which according to heidegger is the house of being; and also refers to ability and unpredictability. he emphasizes that man as a subject does not have an unchangeable and fixed nature. each dasein is personally an incident that temporalizes itself according to the future. dasein is not pre-determined by nature. he is a historical dasein who identifies himself with his own self (mienneté) and explains his every behavior to the future. no matter what state a person reaches, he can still appear in other forms. he always has a pas encore (not yet). the fundamental character of dasein is a condition of already “being-in-the-world”—of already being caught up in, involved with, or committed to other individuals and things.