نسبت خیال و والا در زیباشناسی کانت

مفهوم والا دارای سابقه طولانی است که معمولا به یونان باز می‌ گردد؛ اما برخی اندیشمندان و فیلسوفان دوران جدید چالشی به وجود آوردند که والا را ذیل مباحث زیباشناسی قرار دهند. کانت نیز ناظر به فلسفه خود والا را ذیل مباحث زیباشناسی مورد بحث قرار می ‌دهد. در بحث والا خیال از اهمیت ویژه ای برخوردار است و برای فهم آن در فلسفه کانت می‌ بایست به پیشینه آن توجه کرد؛ پیشینه‌ ای که نشان می‌ دهد در اندیشه کانت خیال بحث پیچیده‌ ای است. در نقد نخست خیال در مشارکت فاهمه و حس عمل می ‌کند و نتیجه آن در تفاسیر رایج سبب معرفت و عینیت در فلسفه کانت می‌ گردد‌؛ اما خیال در نقد قوه حکم عملکردی آزاد دارد و در حکم ذوقی در هماهنگی آزاد با فاهمه است؛ اما در والا خیال در نسبت با عقل قرار دارد. در اینجا احساس والا به احساس اخلاقی شباهت دارد؛ از این منظر سبب آشکار شدن وحدتی می‌ شود که انسان را در یک تعین کلی نشان می‌ دهد و از این جهت طبیعت چونان نمایش امر فوق محسوس فهمیده می ‌شود.

relation between imagination and the sublime in kant’s aesthetics

concept of sublime has a long record. the record refers usually to ancient greece but in modern time emerged a challenge, that sublime debated under aesthetics. kant debated the sublime in his philosophy under aesthetics too. imagination has special importance in discussion of the sublime. this discussion has other aspects in kant’s philosophy that we must regard to them. in critique of pure reason, imagination participates with understanding and sense, consequently in current interpretations kant’s work is epistemology; it provides conditions of possibility of objectivity in first critique. but in critique of the power of judgment, imagination has a free operation in test judgment, it is in a free harmony with understanding. in theory of the sublime, imagination has relation with reason here feeling of the sublime is similar to morel feeling. thus it reveals the unity of total determination of man. therefore we understand the nature as exhibition of supersensible.