مفهوم «معنا» در منطق معنای دلوز

دلوز در نقد هستی‌شناسی ذات در کتاب منطق معنا به ارائه «هستی‌شناسی معنا»ی خود می‌پردازد که مفهوم «معنا» به‌عنوان نقطه‌ مرکزی این هستی‌شناسی به منظور پیوند هستی و اندیشه در آن طرح می‌شود. وی با استفاده از منطق رواقی و مفاهیمی همچون لکتا، رخداد، اثر، بیان، و ... و همچنین با به کارگیری مفاهیم نسبت واگرایی و هم‌گرایی بین سِری‌های تکینگی-رخدادهای لایب‌نیتس، جایگاه هست-منطقی «معنا» را اثبات می‌کند. بدین‌ترتیب، هدف از این مقاله بررسی مفهوم «معنا» در کتاب منطق معنای دلوز و ارائه تبیینی از هستی‌شناسی/منطق معنای اوست. بدین منظور، پس از نظری اجمالی بر بستری که نظریه معنا در آن طرح می‌شود و از این نظریات گسست می‌یابد، در جهت موضع‌یابی معنا در اندیشه دلوز پیش می‌رویم و با ترسیم پیوندهای معنا با مفاهیم و ایده‌های دیگر می‌کوشیم به فهم هستی‌شناسی/منطق معنا نزدیک‌تر شویم و موضع دووجهی معنا را روشن سازیم. بر این باوریم که این گام‌ها در نهایت می‌تواند نسبت زبان و هستی را در فلسفه دلوز آشکارتر ‌کند.

the concept of ‘sense’ in deleuze’s logic of sense.

critiquing the ontology of essence, gilles deleuze, in the logic of sense, provides an “ontology of sense” in which the notion of ‘sense’ as its central point is developed to establish a connection between thought and existence. employing stoic logic and concepts such as lekta, event, effect, expression, etc., and also applying leibniz’s concepts of convergence and divergence relation between series of singularities- events, he presents his new ontology. this paper, aims to examine the notion of ‘sense’ in deleuze’s logic of sense and provide an account for his conception of ‘ontology of sense’. so, after a glimpse at the ground which it grows and departs from, we go further to determine the topology of sense in deleuze’s thought and get closer to understanding his ontology of sense, by making its connections with other concepts and ideas. finally, we hope these steps could illuminate the relation between language and existence in deleuzian philosophy.