رابطۀ ضرورت بیرونی و درونی و علم در نزد هگل

یکی از مهم‌ترین جنبه‌های فلسفۀ هگل موضوع ضرورت است. در اینجا معنای ضرورت به خودی خود، مورد بحث نیست. بلکه با حفظ معنای مورد نظر آن، نظر به دو قید بکار رفتۀ بیرونی و درونیِ ضرورت، در سخنان هگل است. از سوی دیگرهگل بین این دو نوع ضرورت و علم واقعی ارتباط برقرار کرده است. بنابراین در اینجا، ضرورت بیرونی و درونی و رابطۀ آن دو با یکدیگر و رابطۀ آن دو با علم واقعی مورد تامل و تحلیل قرار می‌گیرد. براساس سخنان هگل ضرورت بیرونی که به دو صورت و در واقع با دو نوع کوشش تحقق می‌یابد، از یک‌سو نشان می‌دهد اینک به طور ضروری زمان آن رسیده است که فلسفه به سطح علم فرا رود و از سوی دیگر به تحقق این هدف، یعنی علم، می‌انجامد. از سوی دیگر علم یا نظام فلسفی با ضرورت درونی‌اش نیز برای تکوین خود در واقع همان راه درازی را طی می‌کند که در طول آن دو نوع کوشش یا ضرورت بیرونی طی شده است. همچنین این دو نوع ضرورت بیرونی از همان منطقی پیروی می‌کنند که بر تکوین نظام که دارای ضرورت درونی است حاکم است..

The Relationship between External and Internal Necessity and Science in Hegel

The issue of necessity is one of the most important aspects of Hegel’s philosophy. The meaning of necessity per se or necessity alone is not discussed here, but here we consider only the two constraints used in Hegel’s expressions for necessity. The subject of discussion, accordingly, is the two words used in Hegel’s statements, namely external and internal necessity. In the first stage, this article deals with the external and internal necessity. In the second stage, it explains the relationship between the two. Then in the third stage we discuss the relationship between these two types of necessity and Hegel’s science or philosophical system, and finally in the fourth step, an attempt is made to critique and evaluate this relationship.‏