بررسی سرشت آگاهی در خلال تفسیرهای هایدگر از فوسیس و پسوخه و انتقادهای وی از علم‌گرایی

هایدگر با بازتعریف فوسیس(φυσις) و پسوخه(ψυχη) ارسطویی در مقام انتقاد از علم تجربی (science) و علم‌گرایی(scientism) برمی‌آید که بر تمام ساحات زندگی انسان و از جمله فلسفه سایه افکنده بود. از خلال این تفسیر‌ها و انتقادات، می‌توان نظرات وی را درباره آگاهی(consciousness) استخراج کرد. در نظر وی، معنای فوسیس در زبان یونانی «وجود به ما هو وجود» است و درμορφη (صورت) که تغییر پیوستار را نشان می‌دهد، رخ عیان می‌کند. صورت که خلاء دوگانه علت فاعلی و علت غایی را برای فوسیس پر می‌کند در حقیقت همان آگاهی است. آگاهی که هایدگر از آن با «تجربه زیسته‌»(lived experience) یاد می‌کند، دارای لایه‌های مختلف رفتاریادراکی، اجتماعی و پیشاشخصیِ از قبل معنادار است. هایدگر در تفسیر پسوخه به عنوان آگاهی از اصطلاحات مختلفی همچون صورت، truth(حق)، لوگوس و مقوله استفاده و بیان می‌کند که آگاهی در تمام این اصطلاحات شامل یک دوگانگی است که همواره ارتباط آن با امر خارجی حفظ می‌شود. آگاهی برای هایدگر با هستی گره خورده است و وی همواره بر این نکته تاکید می‌کند که آگاهی همان ارتباط انسان یا دازاین(dasein) با خارج است و هر چه از این ارتباط برداشت شود، در مرحله دومی است که ممکن است انتزاع یا علم یا هر چیز دیگر نام بگیرد.

Examining Nature of Consciousness through Heidegger’s Interpretations of φυσις and Ψυχη and His Criticisms of Scientism

By giving a new definition of Aristotle’s φυσις and Ψυχη Heidegger criticizes science and scientism. Through these interpretations and criticisms, we can infer his opinions about consciousness. Heidegger translates φυσις as “Being itself” and maintains that it is expressed by μορφη that demonstrate a change in the spectrum. The μορφη, indeed, is the consciousness, which is also referred to as lived experience by Heidegger. It has different layers namely behavioralperceptional, social, and prepersonal layers. He argues that by objectifying experiences, science eliminates the nonobjective aspect of lived experience. It is not possible for science to study lived experience. Therefore, a science of the consciousness about the nature of consciousness is not attainable; because, consciousness is no longer consciousness when it becomes the subject of scientific examination. Heidegger rents different terms to interpret consciousness such as μορφη, truth, λόγος, and categories. He argues that consciousness in all these terms includes a duality that its relationship with an external affair is preserved. It appears that consciousness, φυσις and Being are intertwined in Heidegger’s viewpoint. He emphasizes that consciousness is man or Dassin’s connection with the external world and whatever inferred from this connection, including science, is of second order.