نسبت میان تفکر تاملی و سیاست در اندیشه مارتین هایدگر

سخنی به گزاف نرفته است اگر گفته شود که مارتین هایدگر یکی از شاخص‌ترین متفکران قرن بیستم است که تاریخ 2500 ساله غرب را به مثابه تجلیگاه سوبژکتیویسم و عقلانیت تکنولوژیک به مهمیز نقد می‌کشد و وجهه همت خویش را بر این امر قرار می‌دهد که از پارادایم معرفت بنیاد عالم مدرن بگسلد و به هستی‌شناسی روی آورد. مفروض این مقاله بر این اصل استوار است که اگر سیاست مدرن بر پایه اراده معطوف به قدرت، شکاف میان سوژه و ابژه و سیطره عقلانیت تکنولوژیک پایه‌ریزی شده است؛‌ هایدگر قصد دارد با گسست از معرفت‌شناسی و روی آوردن به هستی‌شناسی، از سیاست مبتنی بر رابطه ارباب و بندگی عالم مدرن گذر کند و سیاست مبتنی بر هستی‌شناسی را که متضمن از میان برداشتن شکاف میان سوژه و ابژه و گشودگی انسان نسبت به خود، جهان و دیگری است مطرح کند.

The Relevance of Meditative Thinking and Politics in Heidegger’ Thinking

With no exaggeration, Martin Heidegger is one of the most prominent thinkers of the twentieth century, who critically examines the 2,500year history of the West as a manifestation of subjectivism and technological rationality, and places his efforts on the foundation of the paradigm of knowledge. The modern world collapsed and turned to ontology. The premise of this paper is based on the principle that if modern politics is based on the will to power, the gap between subject and object, and the dominance of technological rationality, Heidegger intends to break away from politics by turning from epistemology to ontology. Based on the relationship between master and slavery of the modern world, and introduce a policy based on ontology, which ensures the elimination of the gap between subject and object and the openness of man to himself, the world and the other.