هستی‌شناسی کران‌مندی در فلسفه هایدگر و فوکو

در این مقاله نقش بنیادین کران‌مندی در کارهای هایدگر و فوکو بررسی می‌شود. استدلال می‌شود که کران‌مندی، فهم هایدگر از هستی و تاریخ هستی و نیز فهم فوکو از مدرنیته و سپس کل تاریخ اندیشه غربی را امکان‌پذیر می‌کند. گام‌هایی که در این مسیر برداشته می‌شود ازاین‌قرار است: نقش بنیادین تناهی در فهم هایدگر از هستی تحلیل می‌شود؛ تحلیل تناهی در کارهای دوره اولیه فکری فوکو یعنی نظم اشیاء و زایش پزشکی بالینی بررسی می‌شود؛ تفسیر فوکو از صورت‌بندی تناهی در فلسفه هایدگر توضیح داده می‌شود؛ نقش نیستی جزئی و نیستی نسبی در مقابل نیستی مطلق در فهم دو فیلسوف از کران‌مندی انسان تبیین می‌شود؛ مفصلاً شرح داده می‌شود که چگونه فردیت‌یافتگی، ایستادگی، حقیقت و تاریخ‌مندی سوژه بر پایه کران‌مندی و مرگ امکان‌پذیر می‌شود؛ درنهایت، چگونگی تلاقی فوکو با هایدگر در گذار از فهم شناخت‌شناسانه تناهی و رسیدن به فهم عملی از تناهی خود و ترسیم تاریخ هستی تحلیل می‌شود.

The ontology of Finitude in Heidegger and Foucault’s Philosophy

In this article, we analyze the basic role of finitude in Heidegger and Foucault’s philosophy. We argue that finitude makes possible Heidegger’s concept of being and the history of being as well as Foucault’s concept of the modernity and the entire history of western thinking in later Foucault. To accomplish this objective, we conduct the following: We analyze the basic finitude in Heidegger’s ontology; We explain “analytic of finitude” in early Foucault’s work namely the birth of the clinic and the order of things; We describe Foucault’s interpretation of Heidegger’s formulation of finitude; We specify the place of partial and relative nothingness in Heidegger and Foucault’s approach to human finitude; We explain that individuality, resistance, truth and historicity are possible by finitude in philosophy of them; And finally, we analyze how Foucault meets Heidegger in passing epistemological understanding of finitude and arriving at practical understanding of selffinitude and outlining the history of being.