بررسی مساله صدق در معرفت‌شناسی دکارت

مساله صدق و نقش آن در معرفت‌شناسی همواره دغدغه اصلی و موضوعی چالش‌برانگیز در عرصه فلسفی بوده است. اغلب مفسران و اندیشمندان تعریف صدق به مطابقت با واقع را پذیرفته و این‌گونه اذعان داشته‌اند که ملاک تعیین صدق و کذب امور ذهنی، تطابق با واقعیت و صرفا به حوزه تصدیقات مرتبط است؛ به این معنا که زمانی‌ احکام ذهنی صادق هستند که با واقعیت مطابق باشند. با این حال، سخن دکارت درباره صدق اندکی متفاوت است. در فلسفه دکارت، صدق مبتنی بر دو ویژگی وضوح و تمایز و نیز، در هر دو حیطه تصوّرات و تصدیقات جاری و ساری است. در این مقاله می‌کوشیم تا نشان دهیم که در فلسفه دکارت، صدق، مولفه‌ای است که در نتیجه سیری معرفتی و پیمایش گام‌های معرفت‌شناسانه و نیز، پس از برخورداری از شناخت واضح و متمایز محقق می‌شود. از این منظر می‌توان گفت که صدق در نگاه دکارت، امری درونی است نه بیرونی؛ یعنی صدق در درون سیر معرفت‌شناسانه و پس از حصول شرایطی ‌ مانند داشتن شناخت واضح و متمایز ‌ تحقق می‌یابد.

Investigating the Problem of Truth in Descartes' Epistemology

Question of truth and its role in Epistemology is a challenging topic in philosophical thinking. Most of philosophers and researcher accept the meaning of truth as conformity with reality and say that it is related to judgments; as the way that whenever our judgment conforms to their real and material objects, they are true. However, Descartes' idea is somehow different. He believes that the truth is based on two Property, namely Clarity and distinctness and is related to Ideas and Judgment. In this article, we want to say that the truth is consequently achieved epistemological meditations and clear and distinct perceptions. So, Truth in philosophy of Descartes is internal, not external. That is, truth is realized within the epistemological process and after attaining conditions such as having a clear and distinct knowledge.