در باب اهمیت نقاشی: خوانشی پدیدارشناختی از نقاشی ایرانی با نگاه به آرای استیون کروئل و پاول کراودر

مسئله پژوهش حاضر در وهله اول تبیین چرایی اهمیت نقاشی است.این مقاله در مسیر گشودن این مسئله‌ آرای استیون کروئل و پاول کراودر را در سنت پدیدارشناسی بازخوانی می‌کند. به اعتقاد آنها نقاشی فقط انتقال اطلاعات تجربی نیست، بلکه شامل یک بینش فلسفی عمیق است که براساس مولفه‌های؛‌ سکوت، سطح، مکان و زمان می‌تواند مورد واکاوی قرار بگیرد. در امتداد این مولفه‌ها، ابتدا دو مفهوم زیبایی ایدئال و زیبایی متافیزیکی طرح شده است و در وهله دوم از مجموعه مفاهیم ذکر شده برای رسیدن به خوانشی جایگزین در نقاشی ایرانی استفاده می‌شود. نگارنده سعی دارد با روش توصیفی و تحلیلی و با استفاده از آرا این دو پدیدارشناس اهمیت نقاشی ایرانی را با خوانشی جایگزین [نسبت به خوانش‌های سنت‌گرایانه و تاریخ‌نگارانه] ارائه دهد. از رهگذر بازخوانی آرای آنها به این نتیجه می‌رسد که علت اهمیت نقاشی ایرانی راهی است که برای مواجهه با حقیقتی عمیق‌تر و فراتر از ادراک روزمره ایجاد می‌کند. مواجهه‌ای که نقش هستی‌شناختی ما را نسبت به موجودات دیگر یادآوری می‌کند؛ ما را از محدودیت‌های متناهی‌مان فراتر می‌برد و دعوت می‌کند تا عمیق‌تر به راز هستی بپردازیم و از این مسیر به شکلی از تعالی زیبایی‌شناختی نزدیک شویم.

About the Importance of Painting: A phenomenological reading of Iranian painting based on the approach of Steven Crowell and Paul Crowther

The problem of the present study is in the first place to explain why painting is important. This article rereads the views of Steven Crowell and Paul Crowder in the tradition of phenomenology. According to them, painting is not just a transfer of empirical information, but also contains a deep philosophical insight that can be explored based on the components: silence, level, place and time. Along these components, the two concepts of ideal beauty and metaphysical beauty are also proposed. In this article and in the second place, the set of mentioned concepts is used to achieve an alternative reading in Iranian painting. Using descriptive and analytical methods and using the opinions of these two phenomenologists, the author tries to present the importance of Iranian painting with an alternative reading [compared to traditionalist and historiographical readings]. By rereading their opinions, it is concluded that the reason for the importance of Iranian painting is the way it creates a confrontation with a deeper reality and beyond everyday perception. An encounter that reminds us of our ontological role compared to other beings; It transcends our finite limitations and invites us to delve deeper into the mystery of Being and in this way approach a form of aesthetic excellence.