بررسی نحوه آشکارگی امر قدسی در مساجد اسلام و معابد هندوئیزم

در دوره‌ معاصر که علم تجربی، همه اطوار وجود را منحصر در طور حس نموده و به معنازدایی از جهان هستی و اشیا موجود در آن مشغول است، آیا تامل در میراث معماری مقدس بجای مانده از تمدن های سنتی میتواند طریق برون‌رفت از نیهیلیسم بی معنایی‌ را نشان دهد که انسان امروزین گرفتار آن آمده است؟ پاسخ مولفان مقاله بدین سوال مثبت است؛ لذا بر آن شدند تا با بررسی کیفیت آشکارگی امر قدسی در معماری مقدس اسلام و هندوئیزم، به عنوان دو فرهنگ بزرگ سنتی، در جستجوی معنای از دست رفته‌ای بکوشند که گمشده انسان معاصر است. روش تحقیق در این مقاله مطالعه ای تطبیقی در معماری مساجد اسلام و معابد هندوئیسم بر اساس پدیدارشناسی است. البته نویسندگان مقاله عقیده دارند که پدیدارشناسی برای فهم کیفیت تجلی امر قدسی در معماری مقدس، نابسنده است لذا در مقابل تحلیل های پدیدارشناختی و سمبلیسم، رابطه وجودی با معماری مقدس را مطرح می‌کنند و آن را روشی مناسب برای فهم کیفیت تجلی امر قدسی می‌دانند.

The sacred manifastiveness in Islamic mosques and Hindu temples

The Existence problem has been one of the greatest questions which has always occupied human thought; Such as this occupation has been represented either by mythical interpretations in prehistorical art periods or by gnostic interpretations in medieval ages, or in the determinations of empirical science since seventeenth century. Apart from scientific interpretation, among these interpretations, those two first ones has insisted on the sacredity of universe. In contemporary period which empirical sciences reduces all of the Existence hierarchy into material world and has involved in meaninglesness of the universe, we can quest that if we thought on the traditional cultures can we escape from this meaningless nihilism which has been preducing by empirical science? We reply yes; so we decide to investigate the different manners in which the Sacred has manifested in Islamic mosques and Hindu temples as two great civilizations, in order that inquiry for the meanings that contemporary human beings have lost.