دو روایت از تکوین مفهوم هنرهای زیبا: ارزیابی مجدد کریستلر

پُل اسکار کریستلر در سال های 1951 و 1952 این نظر را مطرح کرد که آنچه به عنوان هنرهای زیبا می شناسیم، تا پیش از قرن هژدهم وجود نداشته است. این نظر در اندک زمانی مورد موافقت عمومی بسیاری از نظریه پردازان قرار گرفت و بعدتر برخی از دیگر نویسندگان همچون لری شاینر نظر او را بسط دادند. با این حال، برخی از نویسندگان نیز با نظر او موافق نبودند و برای مثال این نظر را مطرح کردند که مفهوم «هنرهای تقلیدی» نزد فلاسفۀ یونانی معادل هنرهای زیبای دورۀ مدرن است. از میان این منتقدان می توان به یانگ – مترجم انگلیسی کتاب شارل باتو اشاره کرد. این مقاله نخست این دو روایت را مختصرا شرح می دهد، سپس با ذکر برخی از ملاحظات، از نظر کریستلر دفاع می کند. این دفاع از دو جنبه مطرح می شود: یکی توجه به ماهیت هنر در عصر جدید و دیگری اشاره ای به مفهوم هنرهای زیبا در ایران و سهیم شدن ما با غرب در مفهوم جدید هنرهای زیبا.

The Genesis of Fine Arts: A reassessment of Kristeller's Modern system of Fine arts

In 1951 and 1952, Paul Oskar Kristeller demonstrated that what we know as Fine Arts did not exist until the eighteenth century. Shortly afterward, this notion was widely accepted and agreed upon by most of the theorists. Later, some of the writers such as Larry Shiner developed it. However, recently some other writers do not agree with him and for example, argue against his theory by indicating that the concept of “Imitative Arts” in ancient Greece is equivalent to the “modern system of Fine Arts”. Among these critics, James O. Young, the English translator of Charles Batteux, can be noted. This article briefly explains these two narratives at first and then, defends Kristeller's by considering some considerations. This defense is twodimensional: On the one hand, this article emphasizes the nature of Art in the modern epoch and, on the other hand, alludes to the concept of Fine Arts in Iran and our participation in the new western concept of Fine Arts.